Profilo di Halley theWithout Science, Without...FotoBlogElenchiAltro ![]() | Guida |
|
27/03/2008 หน้าใส...ไร้สติบทความต่อไปนี้เหมาะสำหรับบุคคลที่มีการเตรียมพร้อมทางใจดีแล้วเท่านั้น มิฉะนั้นอาจหลงระเริงทำตามสิ่งที่เจ้าของบทความเขียนออกมาด้วยความไม่รู้ และโปรดใช้วิจารณญาณในการรับชม เด็กและเยาวชนควรมีผู้ใหญ่ให้คำแนะนำ!
...
วันนี้ ด้วยความ "อะรูมิไร้" ส่วนตัว ทำให้เสียตังค์ไปเป็นร้อย เสียเวลาไปเป็นชั่วโมง ลองอ่านแล้วสมน้ำหน้าเราได้ (แต่อย่าทำตามนะ -*-)
วันนี้มีนัดไปสอนพิเศษชีวะที่คณะวิทย์ ตอน 10 โมง
ออกจากบ้านเร็วกว่าปกติ เวลาเหลือ ก็เลยนั่งรถไฟฟ้าเลยอนุสาวรีย์ชัยฯ ไปลงอารีย์ แวะไปซื้อ Personal Venti Double Chocolate Creme Chip Frappucino (แปลไทยคือ "ช็อกโกแล็ตปั่นใส่ช็อกชิพ เพิ่มเอสเพรสโซอีก 2 ช็อต (ช็อตละ 8 ออนซ์) ขนาด 20 ออนซ์ใส่ถ้วยที่นำมาเอง") ที่สตาร์บั๊คส์ สาขาลา วิลล่า นั่งกินที่ร้านน่ะแหละ เวลาเหลือเฟือ แถมสอนความหลากหลายของพืชด้วย ไม่ต้องอ่านทวนมากมายนัก เมื่อได้เวลาอันสมควร ก็นั่งรถไฟฟ้ากลับไปที่คณะฯ ระหว่างรอก็เจอเชอร์รี่ กับแพร ก็นั่งคุยเรื่องพิธีบายศรี
คุยเสร็จแพรก็ไปกินข้าว รี่ก็ไปเล่นคอม แต่คนเรียนยังไม่มา สิบเอ็ดโมงก็เลยโทรไปถาม ฟังได้ความว่าติดเกาะ ไม่มีสัญญาณ เลยไม่ได้โทรไปบอกว่าไม่เรียน...ซะงั้น! อ๊ะ ไม่เป็นไร ก็เลยเดินออกไปนั่งมอ'ไซค์หน้ารพ.รามาฯ ไปรถไฟฟ้า
เดินขึ้นสถานีฯ แล้วก็เลี้ยวเข้า Century อันเป็นพฤติกรรมปกติของเรา (แม้บางทีจะกลับรถไฟฟ้า หรือไม่ได้คิดจะเข้าไปทำอะไรเลยก็ตาม) อ๊ะ วันนี้มี DVD ของแท้ถูกๆ มาขายด้วย...อืม Saw IV ราคายังไม่ลง งั้นยังไม่ซื้อ อ๊ะ เจอ "Babel" กับ "The Classic" หุหุ ซื้อๆ ช่วงตอนจ่ายตังค์ เหลือบไปเห็นกระดาษ (เคย) แข็ง (ที่ตอนนี้เปื่อยแล้ว) สีเขียวๆ ของสภากาชาด ชีวิตนี้เคยบริจาคเลือดแค่ครั้งเดียว แล้วครั้งนั้นก็ผ่านมา 5 ปีแล้ว วันนี้ก็ว่างๆ ได้ข่าวว่าช่วงนี้ขาดเลือดกรุ๊ปบีด้วย (เราเลือดกรุ๊ป B positive) ไปบริจาคเลือดเลยละกัน ออกไปยืนที่ป้ายรถเมล์หน้าห้างฯ ด้วยความงุนงง สายไหนไปอังรีดูนังต์เนี่ย -*-
อืม งั้นแท็กซี่ละกัน เรียกแท็กซี่ บอกจุดหมายปลายทาง ขึ้นรถ ปิดประตู ปรับแอร์ คาดเข็มขัดนิรภัย แล้วก็คุยกับคนขับไปเรื่อยๆ เป็นอีกวันที่รถติดตอนเที่ยงๆ >< หยุดคุยกับแท็กซี่ ก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดถึงขั้นตอนการบริจาค การกรอกแบบสอบถาม
วันนี้นอนเกิน 6 ชั่วโมง...ผ่าน ข้าวเที่ยงยังไม่ได้กิน แต่ข้าวเช้ากินอิ่มมาก ไม่เป็นไร โกหกไป...ผ่าน ประจำเดือนก็ไม่มาตั้งนานแล้ว (เฮ่ย! อะล้อเล่งงงงง) หยูกยาอะไรก็ไม่ได้กิน...เอ๊ะ เดี๋ยวๆๆๆๆๆ เมื่อวานเพิ่งกลืนยาแก้อักเสบลงคอไปนี่ฝร่า...เชี่ยเอ๊ย! (เรามีนิสัยเสียอยู่อย่างคือกินยาแก้อักเสบบ่อย เพราะชอบตัดเล็บที่เท้าจนเลือดออกบ่อยๆ แล้วก็เอาเลือดมาละเลงเล่น ทำให้มันอักเสบ ก็เลยกินยาแก้อักเสบโดยไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของหมอ คือถ้าไม่กินเนี่ย ถ้า innate immunity ช่วงนั้นเราห่วยแตก เชื้อมันจะลามขึ้นมาตามท่อน้ำเหลือง แล้วเล็บก็จะอักเสบ เน่า เป็นหนอง (ใช้...โทนาฟ!) เคยถึงขั้นต้องไปให้หมอผ่าเอาเล็บออกแล้วฉีดยาชาล้างแผลมาแล้ว)) มาคิดได้แท็กซี่ก็กำลังจะเลี้ยวเข้าอังรีฯ แล้ว...เหลือบดูมิเตอร์ก็ 101 บาท ><
คิดในใจว่าอาจจะไม่ห้ามเรื่องยาแก้อักเสบก็ได้... เดินเข้าที่ศูนย์บริการโลหิตแห่งชาติ ตึกใหม่ สวยเชียว แอร์เย็นกำลังดี
อืมมมๆ ห้ามกินยาแก้อักเสบภายในช่วงเวลา 7 วัน อา...เอา 100 บาทและเวลาเกือบชั่วโมงของชั้นคืนมา T_T ขากลับ เหมือนยังซ้ำเติมกันไม่พอ จำสายรถเมล์กลับบ้านไม่ได้อีก
หิวข้าว อยากกลับบ้านเร็วๆ ปวดฉี่...งั้นก็แท็กซี่อีกรอบละกัน โดนเข้าไปอีก 70 บาท... ...
เล่าให้ทุกคนฟังไว้เป็นอุทาหรณ์นะว่าอย่าตัดเล็บเท้าจนเลือดไหล เอ๊ย! มะช่าย ตามใจ ตามความคิดของเราให้ทัน จะทำอะไร คิดก่อนเสมอ มีสติ (และสตังค์...แหะๆ) ในทุกช่วงของวัน (แม้จะเป็นวันนั้นของเดือนก็ตาม) เพราะผลที่ตามมา อาจจะไม่ได้เสียแค่ตัว เอ๊ย เสียแค่เงินกับเวลา อาจะสูญเสียอะไรไปมากกว่านี้ก็ได้...ใครจะไปรู้ 09/03/2008 once: ครั้งหนึ่ง...หัวใจร้องว่ารักเธอครั้งหนึ่ง...กลางเมืองดับลิน, ไอร์แลนด์ I don't know you, but I want you เขา หนุ่มเมืองดับลินแต่กำเนิด แต่ชีวิตช่วงหนึ่งของเขา ได้ไปเติบโตที่ลอนดอน ได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่น แต่ก็ต้องผิดหวัง เมื่อหญิงผู้นั้นโผกลับคืนสู่อ้อมอกของคนรักเก่า เมื่อแม่เสีย เขาจึงกลับมาเปิดร้านซ่อมเครื่องดูดฝุ่นเล็กๆ กับพ่อ ใช้เวลาว่างแบกกีต้าร์ไม้ผุๆ ร้องเพลงหาเศษตังค์ตามท้องถนน ตอนกลางวันร้องเพลงที่มีคนรู้จัก ตกกลางคืนเล่นเพลงที่แต่งเอง เพราะตอนกลางวัน...ไม่มีใครฟัง เธอ สาวสัญชาติสาธารณรัฐเช็ค อาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนท์ที่ไม่มีแม้แต่โทรศัพท์กับแม่และลูกสาววัยสองขวบ คุณพ่อซึ่งเคยเล่นไวโอลินในวงออร์เคสตรา ให้สมบัติชิ้นสุดท้ายก่อนตายเป็นการเล่นเปียโน เธอ แม่ และลูกสาวจากเช็คมา แต่สามีไม่ได้ตามมาด้วย ตกกลางคืนดูแลลูก ตอนกลางวันขายของจิปาถะ รับจ้างทำความสะอาดประทังชีวิต และหาจังหวะเล่นเปียโนอยู่เสมอ เมื่อมีโอกาส เขาและเธอ...ต่างเจ็บปวดรวดร้าวไปกับความรักที่ครั้งหนึ่งเคยสัมผัส And games that never amount ครั้งหนึ่ง...เขาและเธอพบกัน เธอค้นพบว่าเขามีพรสวรรค์ด้านการแต่งเพลงชั้นครู เขารู้ว่าเธอสามารถเล่นเปียโนและร้องประสานให้กับเพลงของเขาได้อย่างลงตัว เขาและเธอรู้จักกันมากขึ้นผ่านบทเพลงที่บอกเล่าปมรักในอดีตที่ผ่านมา เขาและเธอต่างเป็นกำลังใจให้กันและกัน Take this sinking boat and point it home เขารู้ดีว่ามันยากนัก ที่หวังจะให้เธอกลับมา ช้ำใจกับการโป้ปดของเธอ
แต่ก็ยังเฝ้าเพียรโทรไปหาเธอ...ทุกคืน Lies, lies, lies... Breaking us down with your Lies, lies, lies... เธอใช้ความพยายามอย่างหนักที่จะเลี้ยงดูลูกสาวโดยลำพัง ตั้งใจให้มั่นว่าจะไม่คิดถึง ไม่ร้องเรียกให้กลับมา แต่ก็ไม่อยากให้ลูกสาวโตขึ้นมาโดยไม่มีพ่อ Lookin' at you leavin' I'm looking for a sign... เขาและเธอปรับทุกข์ร่วมกัน Falling slowly, eyes that know me เขาฝันที่จะกลับไปลอนดอน หาใช่เพื่อตามหาเธอไม่ เขากู้เงินมาเพื่อเช่าห้องอัดเสียง ตามหามือกลอง เบส และกีต้าร์ไฟฟ้า และเขาก็ได้เธอมาเล่นเปียโน ร้องประสานเสียง เธอเองก็ได้กระตุ้นเตือนให้เขารู้ถึงความสามารถและพรสวรรค์ที่ซ่อนอยู่ เขาและเธอต่างคิดว่า...ถึงเวลาแล้ว ที่จะถึงคราวเป็นฝ่ายชนะบ้าง
เขาชวนเธอ ไปลอนดอนด้วยกัน
เธอเองก็ฝันจะได้เล่นเปียโนและร้องคู่ไปกับเขา ไปทำอัลบัมร่วมกัน ทำคอนเสิร์ตร่วมกัน เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน...ที่ลอนดอน เขาถามเธอเป็นภาษาเช็คว่า "เธอยังรักเขาอยู่มั้ย" "Miluji tě" เธอตอบกลับเป็นภาษาเช็ค ...
หลุบลงช้าช้า ร้องเพลงของเธอออกมา แล้วฉัน...จะร้องคลอไปกับเธอ Falling slowly, sing your melody ... [!!!SPOILER!!!]
[ถ้ายังไม่ได้ดูและคิดจะดู อ่านข้ามช่วงนี้ไปเลยครับ]
เขาเลือกที่จะเดินตามความฝัน กลับไปลอนดอนพร้อมเพลงที่อัดเอาไว้ ก่อนไป...เขาโทรทางไกลไปหาเธอ เธอดีใจ...ที่เขาจะกลับมา ก่อนไป...เขาได้ใช้เงินก้อนที่พ่อมอบให้ไปตั้งตัว ซื้อเปียโนให้เธอหนึ่งหลัง ฝันไว้ว่าเธอจะได้ใช้มันอย่างคุ้มค่า เธอเลือกที่จะอยู่ที่ดับลินลูกสาว แม่ และสามีที่ตามเธอมาถึงที่นี่ เธอเล่นเปียโนที่เขาซื้อให้... สายตาทอดยาวออกไปทางหน้าต่าง... พร้อมเอื้อนเอ่ยบทพูดสุดท้ายของภาพยนตร์เรื่องนี้..."ขอบคุณ" แม้สุดท้ายจะไม่ได้ครองคู่กัน แต่อย่างน้อย...เขาและเธอ... ครั้งหนึ่ง...ก็ได้รักกัน ...
"บ่อยแค่ไหน ที่หัวใจจะบอกคุณว่าใช่!" ฉายแล้ววันนี้ที่ Lido...ที่เดียว 07/03/2008 The Mist: หลงรักมนุษย์มีความรัก มีความฝัน มีความเชื่อ มีศรัทธา
สุดท้ายแล้ว...สิ่งที่น่ากลัวที่สุดใน The Mist หาใช่อสุรกายจากต่างมิติไม่ 03/03/2008 ดอกเห็ดย่างเข้าฤดูฝนทีไร ก็จะได้ยินข่าวกันอยู่เสมอว่าชาวบ้านตามต่างจังหวัดจะเข้าป่า...ไปเก็บเห็ดที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ... นานแล้วเหมือนกันที่ฉันสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ตั้งแต่มีข่าวว่ารถไฟฟ้าจะข้ามมาฝั่งธน บ้านหลายหลังถูกรื้อ ชุมชนหลายชุมชนต้องย้ายออก เพราะต่างต้องหลีกทางให้กับคอนโดมีเนียมหรูๆ หลายแห่ง ก็ไม่ได้นึกร้อนใจอะไรมากจนกระทั่งวันนี้ หลังจากที่ไปรับประทานอาหารมื้อ Brunch กับครอบครัว เลี้ยวรถเข้ามาในซอยธนบุรี 1 ซึ่งปากซอยติดกับทางลงสถานีรถไฟฟ้าวงเวียนใหญ่ จึงได้ประจักษ์แก่สายตา และประจักษ์แก่ใจว่า... "หรือที่นี่กำลังจะหายไป?" บ้านเรือนที่ถูกขนานนามว่า "ชุมชนสองร้อยห้อง" ถูกรื้อถอนไปเกือบหมดในเวลาไม่ถึงอาทิตย์ ร้านค้าหนัง ซึ่งผลิดเครื่องหนังเป็นสินค้าหลักของเขตคลองสานหลายร้านกำลังจะหมดสัญญาเช่า แล้วเจ้าข้องห้องก็กำลังจะเปลี่ยนที่ดินบริเวณนั้นให้กลายเป็นตัวเลขในบัญชีธนาคารของตน พร้อมทั้งโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่บริษัทสร้างคอนโดรายใหญ่ ยังไม่นับรวมกับคอนโดบางหลังที่ได้เริ่มการก่อสร้างไปแล้ว บางแห่งถึงกับเปิดจองไปแล้ว และกำลังสร้างเฟสที่สอง แล้วไหนจะคอนโดอีกไม่ต่ำกว่า 5 หลังที่กำลังจะผุดขึ้นเพื่อรองรับการมาจอดเทียบท่าของรถไฟฟ้าที่สถานีเจริญนคร เห็นไหมเล่า...เมื่อเริ่มชื้น ดอกเห็ดก็เริ่มเบ่งบาน ... เชื่อไหมว่าเมื่อก่อนคลองสานเคยเป็นสวนทุเรียนเลื่องชื่อ เคยมีทางรถไฟที่สามารถพาผู้โดยสารไปสู่มหาชัยได้ และความสวยงามของทั้งสองฟากฝั่งของคลองก็ได้ไปปรากฏอยู่ในนิยายชื่อดัง "สองฝั่งคลอง" ของว. วินัจฉัยกุล มาแล้ว ตอนนี้เหรอ? ดอกทุเรียนสีขาวที่เคยสะพรั่งอยู่เต็มพื้นที่หายวับไปพร้อมกับการมาของเหตุการณ์น้ำท่วมใหญ่เมื่อหลายสิบปีมาแล้ว ทางรถไฟตอนนี้ไปสุดอยู่แค่วงเวียนใหญ่ ทางรถไฟเดิมถูกถมเป็นถนนที่เรียกว่า "เจริญรัถ" และสุดทางรถไฟเดิมตอนนี้เปลี่ยนเป็นแหล่งช้อปปิ้งเสื้อผ้า รองเท้า และเครื่องหนังที่สำคัญของชาวฝั่งธนที่ต่างรู้จักกันดีว่า "ท่าเรือคลองสาน" ก่อนกลับก็อย่าลืมไปแวะชมความดำเมี่ยมเป็นเงาของน้ำคลอง และอย่าลืมสูดดมกลิ่นที่โชยออกมาด้วยนะไม่งั้นจะถือว่ามาไม่ถึงคลองสาน! ... ตอนนี้คอนโดและโรงแรมหลายหลังกำลังผุดขึ้นมาอย่างกับดอกเห็ด ฤามันจะเป็นเห็ดที่สร้างสารพิษออกมาทำลายสังคมที่อยู่รอบๆ มัน? ... ก็เข้าใจอยู่หรอกว่าอะไรๆ มันก็ต้องเปลี่ยนไปตามกระแส ทุกสิ่งทุกอย่างคงไม่สามารถเป็นแบบนั้นไปตลอด อย่าถือสาเลย มันก็แค่ความคิดของคนที่ค่อนข้าง Conservative คนหนึ่งเท่านั้น เพราะเราเองก็ดีใจ...ที่อย่างน้อยฝั่งธนก็ได้มีรถไฟฟ้าใช้กับเขาสักที 09/09/2007 Great Unexpectationนานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ไม่ได้ถูกความคิดถึงถาโถมเข้าใส่
นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ไม่ได้คิดถึงวันเวลาเก่าๆ นานแค่ไหนแล้วนะ...หลังจากติดต่อกันครั้งสุดท้าย นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ไม่ได้ยินเสียงของเธอ นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ไม่ได้เห็นหน้าเธอ นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ความรู้สึกเก่าๆ แบบนี้ห่างหายไปจากความนึกคิดประจำวัน นานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้...รู้แต่วันนี้ ฉันได้เจอเธอแบบไม่คิดฝัน...อีกครั้ง
...
ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก
ความรู้สึกสองความรู้สึกที่ตรงข้ามกัน เกิดขึ้นพร้อมกัน ดีใจ...ที่ได้รู้ว่าหน้าตาเธอไม่เปลี่ยนไปเลย
เสียงเธอยังคงแหลมเล็ก เหมือนแมวไม่มีเปลี่ยน ทรงผมก็คล้ายๆ เมื่อก่อน รูปลักษณ์เธอตอนนี้ เหมือน "เธอ" ที่อยู่ในความทรงจำของฉัน ไม่ผิดเพี้ยน และดีใจมาก...ที่ยังเห็นเธอดูมีความสุข และสบายดี เศร้าใจ...กับความจริงที่น่าเจ็บปวดใจ
เศร้าใจ...กับความหลังที่คิดว่าน่าจะลืมมัน และทำใจได้แล้ว แต่วันนี้ เมื่อได้มาเจอเธออีกครั้ง... ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงยังรู้สึกเศร้าใจอยู่อีก... เข้าใจ และรู้ตัวดีตั้งนานแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้
แต่ทำไมล่ะ...หัวใจมันยังเจ็บปวดลึกๆ ทุกทีที่ต้องคิดถึงความเป็นไปไม่ได้ ...
ถึงจะเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่ผสมผสานคละเคล้ากันไปมา
แต่ฉันก็ยังอยากเจอเธออยู่บ่อยๆ นะ เธอ...ผู้ที่ฉันรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้
แต่เธอก็จะอยู่ในหัวใจฉัน...ตลอดไป ป.ล. น่าแปลกไหม เย็นนี้ก่อนเจอเธอไม่กี่ชั่วโมง อยู่ดีๆ ก็ร้องเพลง "เพื่อนเท่านั้น" ขึ้นมา ทั้งๆ ที่ไม่ได้ร้องมานานแล้ว แปลกดี...เหมือนมีอะไรมาดลใจให้ฉันต้องรื้อเนื้อเพลงเพลงนี้ ขึ้นมาร้องใหม่อีกครั้ง... 30/05/2007 Tagged Part Iเนื่องจากเมื่อวานไปคุยกับแก้วเรื่อง Tag
สุดท้ายมันก็รู้จนได้ว่าฉันยังไม่ได้โดนใคร Tag ก็เลยโดนมัน Tag เข้าจนได้ (จะไม่เขียนก็ไม่ได้ หลวมตัวเข้าไปอ่าน Blog Tag ของแก้วแล้วด้วย จะไม่ทำอะไรเลยก็ดูน่าเกลียดเกินไป) ดังนั้น วันนี้ จะมาเล่าเรื่องที่คิดว่าคนอื่นๆ ยังไม่รู้ 5 เรื่อง... เรื่องแรก: ความฝันเมื่อตอนเป็นเด็ก
ตอนเด็กๆ ทุกคนก็เคยมีความฝันว่าอยากเป็นนู่นโน่นนี่นั่นกันใช่มะ เป็นหมอ เป็นพยาบาล เป็นทหาร ตำรวจ คุณครู หรือเป็นนักธุรกิจ เป็นอะไรที่ดูดีมีชาติตระกูลกันทั้งนั้น ความลับแรกจะแฉให้รู้กันหมดเลยว่าก่อนที่คิดอยากจะเป็นนักวิจัย เป็นอาจารย์ เป็นนักวิทยาศาสตร์อย่างในปัจจุบัน เมื่อก่อนในหัวของเด็กชายฮัลเลย์เคยคิดอยากเป็นอะไรมาบ้าง... รู้มั้ย...ความฝันแรกสุดของฉัน ตั้งแต่จำความได้ คืออะไร? ฉันอยากเป็น...นักโบราณคดี!!!
จริงๆ แล้ว ความเข้าใจในตอนนั้นคือนักโบราณคดี
แต่ตอนนี้มาคิดดูแล้ว เรียกว่า "นักบรรพชีวินวิทยา (Paleontologist)" จะเหมาะกว่า เพราะอยากไปขุดหาฟอสซิลของไดโนเสาร์ แล้วเอามาดูว่าเป็นพันธุ์อะไร อยากรู้ว่ามันอยู่กินยังไง กินอะไรก่อนตาย ลูกหน้าตาเป็นยังไง ฯลฯ ที่อยากทำงานนี้เพราะเมื่อก่อน (เคย) คลั่งไดโนเสาร์มาก ขอให้มีรูปมาเถอะ บอกชื่อมันได้หมด (ส่วนหนึ่งมาจากจูเรนเจอร์นั่นเอง)
แต่เมื่อผ่านพ้นวัยที่มีจินตนาการสูงๆ ปุ๊ป
ช่วงนั้นเพื่อนๆ ฮิตฟังวิทยุกัน ก็เลยฟังกะเขาบ้าง จำได้ว่าตอนนั้นชอบฟัง FM 88.0 MHz "Radio No Problem" เพราะเมื่อก่อนจะมีช่วงตอบคำถามที่ผู้ฟังถามเข้ามา ชอบฟังเพราะว่าได้ความรู้ดี ทำให้อยากเป็น....DJ คอยจัดรายการวิทยุ เปิดเพลง คุยกับผู้ฟัง แต่สักพักพอไม่ได้ฟังวิทยุ ความอยากเป็น DJ ก็หายไป... ตอนนี้อายุก็ราวๆ สิบขวบแล้ว
จำได้ว่าตอนวันเกิดอายุครบสิบขวบดีใจมากเลย เพราะจะได้มีอายุเท่าโนบิตะซักที!!! (เกี่ยวกับความฝันมั้ยเนี่ย!!!)
ตอนนั้นที่โรงเรียนทำห้องสมุดใหม่ ก็เลยเข้าไปอ่านหนังสืออยู่พักนึง
(บอกก่อนว่าฉันเป็นคนอ่านหนังสือออกเร็วมาก ป.1 ก็อ่านออกเขียนได้แล้ว เขียนไทยได้เต็ม ไม่ก็เกือบเต็มตลอด) ที่เข้าไปอ่านก็เพราะอยากรู้มาตั้งนานแล้วว่า "ฮัลเลย์" ที่เป็นชื่อเล่นของตัวเองน่ะ มันหมายถึงอะไรกันแน่ ก็รู้แค่ว่าเป็นดาวหางอ่ะ ก็จินตนาการไปว่าเป็นดาวห้าแฉกมีหางห้อยๆ อยู่ ลอยไปลอยมาบนฟ้า ประหนึ่งว่าเป็นว่าวจุฬากันเลยทีเดียว (ว่าวหนักขนาดนี้จะลอยขึ้นมั้ย!?)
สุดท้ายก็ไปรู้ความจริงจากหนังสือดาราศาสตร์เล่มเล็กๆ เล่มนึง เป็นหนังสือบางๆ ไม่ใหญ่โต ราคาค่างวดก็คงไม่เกิน 50 บาท แต่เป็นหนังสือที่เปิดประตูอวกาศต้อนรับฉันเข้าไปอยู่ในนั้น เด็กชายฮัลเลย์ตอนนั้น นอกจากจะรู้ว่าดาวหางคืออะไรแล้ว
ยังตื่นตะลึงไปกับความมหัศจรรย์ของห้วงอวกาศอันน่าพิศวง จนถอนตัวไม่ขึ้นนับตั้งแต่นั้น (เว่อร์ไปละ!) ตั้งแต่ได้อ่านหนังสือดาราศาสตร์เล็กๆ เล่มนั้น ก็ชอบดาราศาสตร์ขึ้นมาทันใด
ตรงนี้แหล่ะ ถือเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตเลยก็ว่าได้ เพราะทำให้ชอบดูรายการวิทยาศาสตร์ อ่านหนังสือวิทยาศาสตร์
ตามซื้อโดราเอมอนที่สอนวิทยาศาสตร์ทุกเล่ม อ่านนิตยสารวิทยาศาสตร์ (ในสมัยที่ "มติชน วิทยาศาสตร์" ยังมีชีวิตอยู่ ก่อนจะโดนพิษฟองสบู่แตกปิดตัวลงไป) ไปท้องฟ้าจำลองเกือบทุกเดือน ตะแง้วๆ แม่ให้ฟาไปดูฝนดาวตก Leonids และอื่นๆ อีกมากมาย ทำให้วิทยาศาสตร์ฝังรากหยั่งลึกเข้าไปในตัวตั้งแต่นั้นมา แต่ยังไงเสีย นักดาราศาสตร์ ก็ยังเป็นอาชีพที่อยากเป็นอยู่ดี เคยฝันเฟื่องถึงขนาดที่ว่าจะค้นหาดาวหางดวงใหม่ แล้วตั้งชื่อให้ว่า ดาวหางฮัลเลย์ 2 กันเลยทีเดียว จุดเปลี่ยนอีกครั้งที่ทำให้ความฝันเบนเข็มออกจากทิศเดิมไปเล็กน้อย
คือการไปสอบสอวน. (ม.5) วิชาฟิสิกส์ โอ้ว ยากเชี่ย! (ถึงตอนนี้จะปี 2 แล้วก็ยังคิดว่ายากอยู่ดี) ก็เลยเริ่มคิดว่า ระหว่างทางการไปเป็นนักดาราศาสตร์ มันคงไม่หมูอย่างที่คิด กอปรกับช่วงนั้นมือขึ้นกับชีวะมากๆ
เข็มทิศชีวิตจึงเริ่มเบนอีกครั้ง เปลี่ยนแนวจากฟิสิกส์ ไปเป็นชีววิทยา แต่ก็ยังไม่อยากเป็นนักชีววิทยา แบบ pureๆ ซะทีเดียว
ก็คงจะเหมือนกับคนที่ชอบชีวะทั่วๆ ไปละมั้ง ความฝันแรกที่มองหลังจากรู้ตัวว่าชอบชีวะคือ...หมอ แต่พอไปหาข้อมูลจริงๆ พร้อมทั้งถามใจตัวเอง ก็พบว่าตัวฉันเองไม่พร้อมที่จะแบกรับชีวิตของผู้อื่นเอาไว้ได้
ลองค้นใจตัวเองดูอีกที ก็พบว่าชอบทำแล็บ สนุกที่จะได้อยู่กับเครื่องแก้วเยอะๆ อยู่กับเชื้อโรค พยาธิ หนูทดลองหรืออะไรก็ตามที่ไม่ใช่คน ตอนนั้น คำว่า "นักเทคนิคการแพทย์" ก็ผุดขึ้นมาในหัว แต่ก็เริ่มคิดอยากเป็นนักชีววิทยาแล้วเหมือนกัน ช่วงนี้แหล่ะที่ตัดสินใจนานเลย การเอนทรานซ์ การเลือกคณะก็ใกล้เข้ามาทุกที
แต่คงเป็นเพราะสวรรค์บันดาล (หรือนรกชัง?) ม.จันทิมา (ครูแนะแนว) เอาใบสมัครรับตรงของมหิดลมาให้ ในที่สุดก็เลือกสอบเข้าในสาขาวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
แต่เส้นทางความฝันก็ยังไม่ชัดเจนขนาดนั้น!
ในช่วงระหว่างการตัดสินใจเลือกคณะอื่นๆ (คือจะทิ้งคณะวิทย์มหิดลไปดีมั้ย)
คู่แข่งในขณะนั้นที่เข้ามาคือ... วิศวะนานาชาติ สาขา Nanotech ของจุฬาฯ เพราะ Nanotech กระแสกำลังมาแรง แถมยังเรียนเน้นด้านชีวะได้อีกด้วย แต่เนื่องจากเปิดเป็นปีแรก ยังไม่ค่อยมั่นใจในหลักสูตร
และเหตุผลสำคัญที่ไม่เลือกคือกลัวเรียนจบแล้วไม่มีทุนทำวิจัย เนื่องจากเครื่องมือเครื่องใช้แพงมาก คู่แข่งสำคัญคณะที่ 2 ได้แก่
คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ เพราะใกล้บ้าน มีชื่อพอๆ กัน (แต่ใจชอบมหิดลดังกว่า) และมี CU Chorus (อันนี้เหตุผลหลักเลย) แต่ที่ไม่เลือก ก็เป็นเพราะชอบมหิดลดังกว่า แล้วไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นพวกไปกันที่ชาวบ้าน และเน้น pure ดี (จุฬาฯ มี Applied เยอะแยะไปหมด แต่ฉันคิดว่าเรียน pure ไปแล้วค่อยต่อ applied ที่หลัง พื้นฐานน่าจะแน่นกว่า) สุดท้าย ปลายทางของชีวิตม.ปลายก็จบลงที่คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
แต่ยังไม่จบแค่นั้น!
เมื่อแรกที่เข้าไป คิดว่าจะเลือกเรียนเทคโนโลยีชีวภาพ เพราะอยากทำ GMOs หรือถ้าเรียนฟิสิกส์ไหว ก็อาจจะหวนกลับไปทางเดินสายดวงดาวตามเดิม ไม่ก็เรียนชีวะเพียวๆ ให้มันรู้แล้วรู้รอดไป พอเรียนไปเรียนมา ชีวะก็ได้ดิบได้ดีนำหน้าวิชาอื่นมากมาย (โดยเฉพาะเลขกับเคมี - -")
ฟิสิกส์ความจริงก็เรียนได้ (ได้ B กับ B+) ที่ห่วยสุดก็เป็นเลขกับเคมีเนี่ยล่ะ ทำให้ 3 ตัวเลือกที่เลือกไว้ ต้องตัดทิ้งไปเสีย 2
เพราะ biotech เป็นสหวิชา เรียนทุกอย่าง แล้วเอามารวมกัน ในเมื่อเลขกับเคมีมันเรียนไม่ได้ ไม่อยากเจออีก จะเรียนไปทำไม? ชีวะก็ทำ GMOs ได้เหมือนกัน อีกเหตุผลนึงคือโดยส่วนตัวอยากเรียน pure อยู่แล้วด้วย แล้วทำไมไม่เลือกฟิสิกส์ ก็ในเมื่อได้ตั้ง B กับ B+
ก็เพราะเลขมันได้แค่ C งายยยยย~ เก่งฟิสิกส์ เลขห่วย ก็เหมือนยอดนักรบดาบหัก (เผอิญไม่ใช่พระยาพิชัยซะด้วยสิ!) สุดท้าย แต่คงไม่ใช่ท้ายสุด (ปี 2 แล้ว ยังจะคิดซิ่ลไปไหนอีกเรอะ!)
ก็มาจบตรงที่ "นักชีววิทยา" เพราะตอบโจทย์ได้หมด ทั้งความที่เป็น pure science ทั้งได้ทำแล็บ และได้เป็นครู เป็นผู้ให้ด้วย นี่แหล่ะ ความเป็นมาของความฝัน ที่หลายๆ คนยังไม่รู้...
ส่วนเรื่องอื่นๆ เดี๋ยวมาต่อวันหลังนะ
เผยแพร่ครั้งแรก: halley.diaryis.com (11 มกราคม 2550)
เผยแพร่ครั้งที่สองและแก้ไขเล็กน้อย: ที่นี่
03/01/2007 ยากๆ ง่ายๆตอนนี้ฉันเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 เทอม 2 ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์
แต่ไม่ขอเอ่ยพระนามอันเป็นชื่อของมหาวิทยาลัยนี้ ผ่านร้อนผ่านหนาวกับวิชาต่างๆ ในคณะมา 4 เทอม ครึ่งทางพอดี... (แต่หน่วยกิตเอ็งเรียนไปเกินครึ่งแล้ว ได้ข่าว!) เนื่องด้วยใครๆ ก็รู้ว่ามหาวิทยาลัยแห่งนี้ขึ้นชื่อทางด้านแพทยศาสตร์ วิทยาศาสตร์สุขภาพ วิทยาศาสตร์ ทั้งด้านการสอน และการวิจัย ก็เลยชอบมีคนรอบตัวถามฉันอยู่เสมอว่า
"อยู่วิดยา [ชื่อมหาวิทยาลัย] เรียนยากมั้ย?" "เรียนเหนื่อยมั้ย เทอมนี้" "นี่แกเรียนหนักขนาดนี้เลยเหรอ?" "ทำไมแกดูเรียนเยอะจัง (วะ)?" ทั้งจากเพื่อนของเพื่อนที่อยู่คณะเดียวกัน แต่เรียนกันคนละมหาวิทยาลัย
ทั้งจากเพื่อนของเพื่อนที่อยู่ต่างคณะ ต่างมหาวิทยาลัย ทั้งจากน้องๆ ในโครงการ ในค่าย ที่รู้จักฉัน ทั้งจากคุณครูในโรงเรียนมัธยมปลายของฉัน รุ่นพี่ที่รู้จัก จากโรงเรียนเดียวกัน หรือแม้แต่ญาติพี่น้องของฉันเอง จะตอบคำถามนี้ยังไงดีนะ
ก็ไม่แน่ใจว่าง่ายหรือยากนี่นา รู้อย่างเดียวว่ามันสนุกดี ...
จากความรู้อันน้อยนิดเกี่ยวกับทฤษฎีสัมพัทธภาพของไอสไตน์
บอกให้ฉันรู้ว่า "ไม่มีปริมาณใดในจักรวาลสัมบูรณ์" แปลให้เข้าใจง่ายๆ ว่า ไม่ว่าจะวัดปริมาณใดๆ ก็ตาม ต้องมีสิ่งเปรียบเทียบเสมอ เวลา ก็ต้องเอาไปเทียบกับคาบการสั่นของอะตอมของธาตุซีเซียม
ระยะทาง ก็ต้องคิดเทียบกับระยะทางที่แสงวิ่งได้ แม้แต่หน่วยของน้ำหนัก ก็ต้องเอาไปเทียบกับก้อนน้ำหนัก 1 กิโลกรัมมมาตรฐาน นั่นเป็นเรื่องของหน่วยทางวิทยาศาสตร์ อาจจะดูเข้าใจยาก แต่ถ้าฉันบอกว่า
"เนื้อย่างร้านนี้อร่อยดีนะ" แน่นอน ถ้าเป็นแก้วตาก็คงบอกอร่อยเออออห่อหมกไปกับฉัน แต่ถ้าเป็นคนอื่นที่แค่ได้กลิ่นเนื้อโชยมาก็คลื่นไส้ จะบอกว่าเนื้อย่างของร้านนี้อร่อยได้มั้ย? หรือมีคนพูดว่า
"โออิชิ แกรนด์ บุฟเฟต์มื้อเย็นโคตรคุ้มเลย!" แน่นอนอยู่แล้ว มันคุ้มแน่สำหรับคนที่ชอบกินปลาดิบ กุ้งแม่น้ำย่าง เทปันยากิ หรือปลาหิมะนึ่งซีอิ๊ว และต้องกินได้เยอะด้วยนะ แต่เราคงไม่มีทางได้ยินคำพูดนี้หลุดปากจากมังสวิรัตหรือคนที่แพ้อาหารทะเลเป็นแน่แท้ ไม่มีทางที่ปริมาณใดปริมาณหนึ่งจะให้ผลเหมือนๆ กันกับทุกคนบนโลกใบนี้
เพราะแต่ละปัจเจกบุคคลย่อมใช้เกณฑ์ในการเปรียบเทียบต่างกัน "ความยาก" ก็เช่นเดียวกัน
แต่ละสาขาวิชา ต่างก็มีความยาก ความสนุก ความน่าสนใจในตัวของมันเองทั้งนั้น เชื่อฉันสิ เมื่อเรียนไปลึกๆ ไม่มีวิชาไหนไม่ยากหรอก
แบคทีเรีย ยังมีการปรับตัวให้ดื้อยา เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มันเอง
แล้วมนุษย์ล่ะ ถ้ามุ่งเอาแต่ความสบาย หลีกเลี่ยงที่จะเจออะไรยากๆ ไม่อยากเจออะไรท้าทาย มีหวังสูญพันธุ์กันหมดพอดี ...
เมื่อวันที่ 1 ที่ผ่านมา
ญาติๆ ฉันทั้งหมดไปกินข้าวกันที่ร้านอาหารแถวๆ ศาลพันท้ายนรสิงห์ ลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งก็ชวนฉันคุยเรื่องการเรียน "เรียนปีไหนแล้ว?" "ปีสองครับ" "แล้วเป็นไง? เรียนหนักมั้ย?" "เรียนหนักครับ แต่สนุกดี" 11/12/2006 คิดชื่อเรื่องไม่ออก**วันที่ 10 ธันวาคม มาถึงอีกแล้ว
ปีนี้ วันที่ 10 ธันวาคม ทำให้ฉันไม่ต้องไปทำแล็บไบโอเคมในวันจันทร์ (เย่!) เหมือนกับทุกๆ ปีที่ทำให้ฉันได้หยุดเรียน ที่ได้หยุด ก็คงต้องขอบคุณรัฐบาล (สมัยไหนก็ไม่รู้ ลืมไปแล้ว) ที่กำหนดให้วันนี้เป็นวันหยุดราชการ อาจจะไม่เกี่ยวกันก็ได้ แต่ถ้านึกถึงรัฐธรรมนูญ
ฉันจะนึกถึงประชาธิปไตย ที่บอกว่าไม่เกี่ยวกัน เพราะไม่แน่ใจว่าประเทศคอมมิวนิสต์เค้ามีรัฐธรรมนูญหรือเปล่า แล้วถ้านึกถึงประชาธิปไตย ฉันก็จะนึกย้อนไปถึงนักปราชญ์ชาวกรีกผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง
ผู้ซึ่งเกิดหลังพระพุทธเจ้าร้อยกว่าปี แต่ไม่ได้สถาปนาตัวเองเป็นศาสดา นักปราชญ์ผู้ซึ่งมีแนวคิดเกี่ยวกับการปกครองรูปแบบหนึ่ง
ซึ่งเป็นต้นแบบของการปกครองแบบประชาธิปไตย ในปัจจุบัน ถ้าเอ่ยชื่อออกไป ทุกคนต้องร้องอ๋อกันแน่ๆ
ท่านผู้นั้นชื่อพลาโต (Plato)
เชื่อมั้ย?
ถ้าพลาโตได้มาเห็นประชาธิปไตยของประเทศไทย ต้องร้องไห้แน่ๆ ถ้ามีใครสักคนนึกถึงตัวอย่างของผลเสียของประชาธิปไตยที่อาจเกิดต่อรัฐ ประเทศไทยนั่นล่ะ คือหนึ่งในตัวอย่างนั้น ...
พลาโต ผู้เป็นคนต้นคิดเรื่องประชาธิปไตย
ไม่ได้ต้องการให้คนหมู่มากเลือกผู้ปกครองรัฐ เพราะคนหมู่มากย่อมมีความวุ่นวายภายในกลุ่มมาก และไม่ได้ต้องการให้มีผู้หนึ่งผู้ใด เสนอตัวเองขึ้นมาเป็นผู้ปกครองรัฐ
เพราะไม่มีทางที่ผู้ที่เสนอตัว ไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน โปรดอ่านอีกครั้ง
พลาโตไม่ต้องการให้มีการเสนอชื่อตัวเองเพื่อมาปกครองรัฐ และไม่ต้องการให้คนหมู่มากเลือกผู้ครองรัฐ เห็นผลที่เกิดขึ้นกันแล้วใช่มั้ย?
ในประวัติศาสตร์ของประเทศ มีการรัฐประหารเกิดขึ้นมากมาย เพราะอะไรล่ะ? ถ้าไม่ใช่สาเหตุเกิดจากผู้ปกครองรัฐโลภจนประชาชนทนไม่ได้ แล้วถ้าทหารขอเสนอมารับบทผู้ปกครองรัฐเสียเอง ก็ตามติดมาด้วยการสืบทอดอำนาจให้กันและกัน จนเกิดความวุ่นวายอย่างเหตุการณ์เดือนตุลา และพฤษภาทมิฬ บางคนอาจเถียงในใจว่า ถ้าประชาชนไม่เลือกคนไม่ดีซะอย่าง แล้วคนไม่ดีจะขึ้นมาปกครองประเทศได้ยังไง?
ก็อีกแหล่ะ บางทีคนหมู่มากก็ไม่ได้เลือกคนดีเสมอไปนี่ ถ้าคนหมู่มากไม่ฉลาดในการเลือก ก็จะมาจบกันที่กรณีของทักษิณ ประชาธิปไตยแบบนี้ ดีแล้วหรือ?
...
แล้วพลาโตเสนอทางเลือกอะไรให้เรา? ในฐานะคนต้นคิด
พลาโตบอกว่า ก็แค่นำนักปกครองทั้งหลาย มาฝึกความเป็นนักปราชญ์ ความเป็นนักปรัชญาซะสิ นั่นคือนำ "King" มาเรียนรู้ "Philosophy" แล้วเราก็จะได้ "Philosopher King" ซึ่งเป็นผู้ปกครองรัฐในคราบของนักปรัชญา ถ้าเราค้นหา Philosopher King ให้เจอ และเชิญมาปกครองรัฐ
ด้วยความที่เป็นนักปราชญ์ ย่อมพอใจอยู่แค่การค้นหาและถ่ายทอดความรู้ ความสุขอยู่ที่การเรียนรู้และความสุขของผู้อื่น ไม่ได้อยู่ที่ฐานะทางการเงิน ประเทศก็จะสงบสุข และบังเกิดความยินดีขึ้นทั้งประเทศ โดยไม่จำเป็นต้องมีการเลือกตั้งเลย ...
วันนี้ดูเครียดๆ เนอะ
เอาน่า ให้สมกับช่วงเวลาเครียดๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น (อย่าคิดมาก...ใกล้สอบอีกแล้ว ><) ความคิดของพลาโตอาจจะดูโบราณไปหน่อย
แต่ลองคิดดูสิ ว่าเราจะทำยังไงในยุคทุนนิยมครองโลกแบบนี้? ฉันเชื่อว่าถ้าไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย
สักวัน เราก็คงหนีไม่พ้นเหตุการณ์ตุลามหาวิปโยค...อีกครั้ง ปล1.สอบช่วง Christmas พอดีเลย ฝ่ายการศึกษาใจร้ายที่สุด >< นี่เราต้องมาอ่านหนังสือในคืน Christmas Eve หรือนี่ ปล2.อยากได้หมวก Santa เอาไปใส่ตอนสอบอ่ะ ซื้อที่ไหนได้มั่ง แพงมั้ย? ปล3.ใกล้สอบ แต่ติดเกม Diner Dash (ทั้ง 3 ภาค) งอมแงมเลย.............แย่แล้ว ปล4.ไปเล่นเกมต่อดีก่า~ ปล5.คิดชื่อเรื่องไม่ออกจริงๆ นะวันนี้ ไม่ใช่มุขนะเฟร้ย 06/12/2006 เพื่อนกินหาง่ายวันนี้ตอนเรียน Basic Cell and Molecular Biology อยู่อย่างเมามัน
(วันนี้อาจารย์เมาธ์เมามันส์มากๆ ไม่เชื่อไปถามคนที่เรียนดู!) เวลา 11.10 น. โทรศัพท์มือถือของฉันที่นอนนิ่งสงบเสงี่ยมอยู่ในกระเป๋ากางเกงข้างขวาก็สั่น สั่นยาวๆ หนึ่งครั้ง บอกให้ฉันรู้ว่า "มีข้อความเข้ามา" ปกติมันก็เป็นข้อความบอกให้ประมูล หรือส่งข้อความตอบกลับไปชิงโชค แต่ข้อความที่เข้ามาวันนี้ ต่างออกไป "บ่ายนี้ว่างมั้ยอ่ะ ไปแรดกันมะ :)"
อ่านจบ ฉันนิ่งไปนาน
ไม่ใช่เพราะเป็นข้อความจากไอ้โรคจิตที่ไหน (หรือว่าแกจะโรคจิตจริงๆ ฮึ?) ไม่ใช่เพราะฉันคิดคำตอบปฏิเสธไม่ออก (ไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว เพราะฉันรู้ว่าแก้วจะมาทำอะไร) ไม่ใช่เพราะฉันมีเรียนตอนบ่าย (ถึงมีก็โดด วะฮะฮ่า~) แต่ฉันกำลังคิดว่า
"นั่นดิ ไปแรดไหนกับแก้วดี (วะ) แล้วจะไปกินอะไรกันดีล่ะเนี่ย"
...
เค้าว่า "เพื่อนกินหาง่าย"
สำหรับฉัน...มันเป็นจริง เพราะฉันมีเพื่อน ที่พร้อมจะไปกินกับฉันเสมอ
และเป็นพวกที่กินอย่างไม่บันยะบันยังกันด้วย เคยไหม?
3 คน - พิซซ่าถาดใหญ่ 1 ถาด ถาดกลาง 1 ถาด ลาซานญ่า 2 หอมทอด 1 สลัดบาร์ 1 4 คน - พิซซ่าถาดใหญ่ 1 ถาด ถาดกลาง 1 ถาด ลาซานญ่า 1 ผักโขมอบชีส 1 หอมทอด 1 5 คน - ใช้ที่รับออร์เดอร์ของฮาจิบังหมดไป 3 อัน 10 คน - ก๋วยเตี๋ยวเรืออนุสาวรีย์ชัย ประมาณ 120 ชาม และวีรกรรมอื่นๆ อีกมากมายนับ (จาน) ไม่ถ้วน แต่ละครั้ง แต่ละคราว ก็เป็นกลุ่มคนเดิมๆ กันทั้งนั้นแหล่ะ
หากันเจอได้บ่อยๆ ตามมศว จุฬาฯ เอแบค ฉันถึงบอกไงว่าสำหรับฉัน "เพื่อนกิน...หาง่าย" ...
ล่าสุด วันนี้เอง
หลังจากพาแก้วเดินทัวร์พญาไท 1 รอบ และเดินวนไปมาอีกหลายนาที (เพราะไม่รู้ว่าจะกินอะไรดี!) แก้วก็ Enlightened ฉันด้วยคำพูดที่ว่า "เต๋วเรือมั้ยแก?" เนอะ ลืมนึกถึงก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าคุ้นเคยไปได้อย่างไร ^^
ทายซิ วันนี้ 2 คน กี่ชาม?
เอาเป็นว่า ฉันกับแก้ว 2 คนกินกันจนได้เป๊ปซี่ฟรีละกัน :P ...
"เพื่อนกินหาง่าย เพื่อนตายหายาก"
คนโบราณเค้าว่าไว้งั้น แต่สำหรับฉัน มันไม่จริง เพราะเพื่อนของฉัน เป็นทั้งเพื่อนกิน เพื่อนตาย และแถมเป็นเพื่อนสนิท ในคนๆ เดียวกัน 28/02/2006 ...ที่ศาลายา...และแล้วกาลเวลาก็พาฉันมายืนอยู่ที่ตรงนี้
ที่ๆ ฉันและใครๆ ต่างเรียกสถานที่แห่งนี้ว่า "ศาลายา"
ที่ๆ เด็กปีหนึ่งของมหิดลเกือบทุกคณะได้เข้ามาศึกษา
ได้เข้ามากิน นอน เล่น (ไพ่) ขี่จักรยาน ฯลฯ
ที่ซึ่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำ สังเกตได้จากน้ำที่เอ่อขึ้นมาท่วมทางเดินทุกครั้งที่ฝนตกหนักๆ ที่ๆ ฉันได้สันท์ ได้ร้องไห้ ได้ถูกบายศรี ได้บายศรี ได้หัวเราะ ได้พบปะกับคนหน้าใหม่ๆ
ที่ๆ ซึ่งวันนี้ ถือว่าเป็นวันสุดท้ายที่จะได้ใช้ชีวิตเด็กปีหนึ่งที่นี่
ที่ศาลายา
...
ที่ศาลายาแห่งนี้...
เป็นอีกหนึ่งกล่องความทรงจำกล่องใหญ่ๆ ของฉัน
เรื่องราวและประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ ของฉันมากมาย เกิดขึ้นที่นี่
เพื่อนๆ และรุ่นพี่ทั้งในคณะและต่างคณะที่น่ารัก
การสันทนาการ ทั้งการถูกสันท์ในช่วงแรก และการนำสันท์ในช่วงหลัง (ได้สันท์ทั้งในโรงช้าง ข้างสนามบอล ในอเนก ศูนย์นันท์ ซุ้มโค้ก และที่สนุกที่สุด...สันท์ใน Cafet)
บรรยากาศในการเรียนที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
การได้ซ้อนท้ายจักรยานเพื่อนไปลงหน้าม.อย่างทุลักทุเล ในวันที่กลับบ้านดึกๆ (โดยเฉพาะวันนี้ ได้ยืนท้ายจักรยานเป็นครั้งแรกในชีวิตวนรอบสวนหมุนด้วย)
ได้กินอาหารใน Cafet ซึ่งมีตั้งแต่ธรรมดาๆ อย่างข้ามหมูแดง ข้าวหมกไก่ ไปจนถึงชื่อประหลาดๆ อย่างไข่ขยี้ ไข่จรกา กระเพราปลากระป๋อง ปลาหมึกไข่เค็ม หมูสับสาหร่ายไข่เค็ม ฯลฯ
ได้รู้จักกับวงสลึง วงดนตรีที่ทำให้ฉันได้ฟัง ได้ร้องเพลงที่มีความหมายดีๆ ที่ไม่สามารถหาฟังได้ทั่วไป
ทำให้ฉันได้รู้จักกับการขึ้นแสตนด์ และทำให้รู้ว่าการปรบมือและการตั้งมือนานๆ มันเมื่อยมือขนาดไหน
ได้รู้จักพระราชประวัติของพระราชบิดา พระบิดาแห่งการแพทย์แผนปัจจุบันของไทย
และที่แห่งนี้ ทำให้ฉันรู้จักกับคำว่า "มหาวิทยาลัย"
...
ตั้งแต่ค่ายรับน้องคณะเสร็จสิ้นไป
นานแล้วที่ข้อมือข้างซ้ายและข้างขวาไม่มีสายสิญจน์มาผูกอยู่
ในงานอำลาศาลายาคืนนี้ ฉันก็ได้รับการผูกสายสิญจน์อีกครั้ง
ไม่ใช่จากรุ่นพี่ แต่เป็นเพื่อนของฉันเองนี่แหล่ะ ที่ผูกให้กัน
ในพิธีที่เรียกว่า "พิธีผูกเสี่ยว"
ถึงแม้สายสิญจน์ที่ข้อมือตอนนี้จะไม่เยอะอย่างใครเขา
แต่ในแต่ละเส้นที่เสี่ยวผูกให้ กลับแฝงไปด้วยอะไรดีๆ มากมาย
ขอบคุณเสี่ยวทุกคนที่มาผูกให้
และอยากให้รู้ไว้อย่างหนึ่งว่า คำพูดที่ฉันได้พูดกับเสี่ยวทุกคน เป็นคำพูดที่มาจากใจฉันจริงๆ
แต่ในงานคนเยอะมาก ฉันตามหาเสี่ยวที่อยากจะพูดอยากจะผูกให้ไม่เจอหลายคน ขออนุญาตใช้พื้นที่ตรงนี้พูดกับเสี่ยวหน่อยละกัน
ออฟ - เราดีใจมากจริงๆ ที่ได้รู้จักออฟนะ ถ้าเราไม่บังเอิญเจอกันที่กลุ่ม 5 รับน้องคณะล่ะก็ ป่านนี้เราก็คงเป็นคนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน ช่วงนี้ไม่รู้เราคิดไปเองรึเปล่า เรารู้สึกว่าออฟมึนตึงกับเรานิดหน่อย เราขอโทษนะ ที่เผลอไปทำอะไรให้ออฟไม่พอใจเข้า ไม่เป็นไร ถ้าเราไปอยู่ใกล้ๆ แล้วออฟไม่ชอบใจ เดี๋ยวเราจะไปอย่างเงียบๆ เอง
โม - ยึนยันอีกครั้งว่าดีใจจริงๆ ที่ได้รู้จักกัน เป็นประธานคณะแล้ว อย่าเครียดเกินไป เดี๋ยวหน้าผากกว้างขึ้นเร็วกว่ากำหนดมันจะไม่ดี
นายคนนั้น เติม น็อต แบงค์ และโอ - พวกนายเป็นคนที่ให้เราซ้อนท้ายจักรยานเป็นคนที่ 1 2 3 4 และ 5 ตามลำดับ ขอบคุณสำหรับความหวังดี ที่ไม่อยากให้เราเดินไปหน้าม.ตอนดึกๆ
นุ้ก - นุ้กเป็นคนเสนอให้เรานั่งซ้อนท้ายเติมในวันที่มีคอนเสริ์ตสลึง แล้วเรายังจำได้ว่านุ้กเคยบอกให้เราไป Pseudo ด้วยได้ในวันที่เรากลับบ้านดึก แล้ววันนี้ยังจะเสนอตัวให้เราซ้อนอีกแน่ะ - -" ขอบคุณอีกครั้งนะ แล้วก็เป็นไงบ้างสำหรับความฝันที่จะทำ เราคงไม่ถามว่านุ้กฝันถึงอะไรหรือตอนนี้นุ้กทำมันไปถึงไหนแล้ว เราแค่อยากบอกว่าเราจะเป็นคนหนึ่งที่แอบดีใจอยู่เงียบๆ เมื่อรู้ว่านุ้กทำความฝันให้เป็นจริงขึ้นมา ไม่เป็นไรเลยที่นุ้กจะมองไม่เห็นเราในวันที่นุ้กประสบความสำเร็จ ขอแค่อย่าลืมว่านายยังมีเราอยู่เป็ฯคนสุดท้ายที่จะคอยให้กำลังใจในวันที่นายท้อแท้ ก็พอ
กร - ขอบคุณและขอโทษที่ให้เรานอนบนเตียงและยืมอุปกรณ์อาบน้ำในค่ายรับน้อง แล้วเราก็ใช้แชมพูจนหมดขวด ไม่รู้ว่าตอนนั้นกรโกรธรึเปล่า ขอโทษอีกครั้งละกันนะ
พงศ์ - พงศ์เป็นคนแรกที่ชวนเรานั่งกินข้าวด้วยในค่ายเสริมฯ เป็นคนที่จับมือไปด้วยกันในช่วงพิธีบายศรีสู่ขวัญตอนรับน้องใหญ่ ช่วงเปิดเทอมแรกๆ พงศ์ก็ตื่นเช้าลงมานั่งกินข้าวกับเราบ่อยๆ แต่อะไรๆ ก็เปลี่ยนไปเมื่อเราแกล้งนายโดยเอาข้อมูลไปบอกอ.ขวัญ ขอโทษนะ ที่บางครั้งเราก็ทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ทำให้นายไม่พอใจ ขอให้โชคดีกับภาคฟิสิกส์ที่เลือกไว้นะ
...
วันนี้ก็เป็นอีกครั้งที่ได้ฟังเพลงและร่วมร้องเพลงไปกับวงสลึง
รักน้อง สัญญา สีน้ำเงิน ฉันจึงมาหาความหมาย ลุ้น เพื่อมวลชน มหาวิทยาลัย ฝันแห่งศรัทธา ปีกแห่งฝัน รางวัลแด่คนช่างฝัน จากเพื่อนถึงเพื่อน กว่าจะรัก หวังดี และ ที่ศาลายา
หลายเพลงเป็นเพลงที่เชื่อว่าถ้าได้ลองฟังแล้วจะรู้สึกคุ้นๆ ทำนองขึ้นมาทันที
และหลายเพลงเป็นเพลงที่ไม่สามารถหาซื้อมาฟังได้ตามแผงเทปทั่วไป
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่รู้สึกคุ้มค่าที่ได้อยู่ฟังเพลงของวงสลึง
และรู้สึกดีใจที่ทำให้เพลงความหมายดีๆ เหล่านี้ไม่เลือนหายไปจากสังคมไทย
...
วันนี้รู้สึกว่าประเด็นจะหลากหลายเหลือเกิน
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างได้เกิดขึ้นแล้วในสถานที่เหล่านี้
...ที่ศาลายา
...
ที่ศาลายา
ผู้แต่ง: โต้ PH ศาลายา 14
สิ่งดีๆ ที่เคยให้กัน วันและคืนผ่านไป ผ่านไป
เริ่มจากวันที่เราเข้าใจ เราร่วมฝันใฝ่ตลอดมา
ทุกๆ สิ่งก็รู้ๆ กันอยู่ แม้บางทีก็ห่างไกล
ต้องไปตามความฝันอันยิ่งใหญ่ นานแม้นานเพียงไหน หัวใจยังอยู่
* มีเพียงเราเท่านั้นขอจงมั่นใจ นานเท่าไหร่ไม่เคยทิ้งกัน
เพราะว่าเรานั้น เพราะพวกเรานั้น คือเพื่อนกันอยู่
แม้ยากเย็นเพียงไหนขอเพียงพูดจา แล้วฉันจะกลับกลับมาหาเธอ
คิดถึงเสมอ จะกลับมาเจอ ที่ศาลายา
ไม่อาจลืมที่เคยสัญญาจะร่วมฟันฝ่าไปสู่กัน
สิ่งดีๆ ที่มีให้กัน เก็บไว้สร้างสรรค์เพื่อสังคมไทย
(ซ้ำ *) 24/02/2006 เยี่ยมครูวันนี้หลังจากสอบชีวะเสร็จ
ก็เดินทางจากศาลายา มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวง
ไปยังโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ตึกอายุรศาสตร์ ชั้น 3 เตียง 6
ไปเยี่ยมคุณครูคนนึง
ครูคนแรกที่ได้สอนผมตอนขึ้นม.ปลาย
ครูที่สอนฟิสิกส์ผมมาตลอด 3 ปี
ครูที่สอนเลขผมมา 2 ปี
ครูที่เคยตักเตือนและตวาดผมทั้งเรื่องความเป็นระเบียบ ลายมือ และการส่งการบ้าน
ครูที่เคยเดินขึ้นตึกหกชั้นมาด้วยกันแรมปี
แต่มาวันนี้ ครูคนนี้เขากลับต้องมานอนที่ห้องรวมของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์แห่งนี้
ครูคนนี้ของผมเขาป่วยเป็นโรคเนื้องอกในสมอง มะเร็งในเม็ดเลือด และพ่วงด้วยอาการไตวาย
...
ผมเข้าโรงเรียนสารสาสน์เอกตราตอนขึ้นชั้นม.4
คาบแรกของซัมเมอร์ ผมจำได้ดีว่า ผมได้เรียนกับม.พลกฤษณ์
และผมก็ได้เป็นลูกศิษย์ของม.มาตลอด 3 ปี
เนื่องด้วยตอน.4 กับม.6 ม.ได้สอนผมในวิชาหลักๆ ของสายวิทย์ตั้ง 2 วิชา
นั่นคือฟิสิกส์กับเลข
จึงได้เรียนกับม.พลกฤษณ์ทุกวัน
และก็ด้วยฝีมือของม.นี่แหล่ะ ที่ทำให้ผมรู้ว่าฟิสิกส์ต้องใช้ความละเอียดลออในการทำโจทย์มากเพียงใด
ความเข้มงวดในการทำโจทย์ฟิสิกส์ แล้วไหนจะข้อสอบที่เรียกได้ว่าหินสุดๆ บอกตรงๆ ว่าแรกๆ ผมก็ไม่เข้าใจว่าจะเข้มงวดไปทำไมหนักหนา
แต่พอโตขึ้นมาหน่อย ได้ลองทำโจทย์เอนทรานซ์เยอะขึ้น
ก็พบว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ม.พร่ำเตือนพร่ำสอน มันไร้ประโยชน์ซะเมื่อไหร่
แล้วยิ่งตอนนี้ได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย
พื้นฐานบางเรื่องที่ผมถูกม.ฝึกมาเป็นอย่างดี กลับหาไม่มีเลยในบางคน
...
จากคนที่เคยแข็งแรง
เดินขึ้นตึกหกชั้นได้
อดตาหลับขับตานอนเตรียมการสอน ตรวจการบ้าน และออกข้อสอบ
เป็นครูที่เวลาจะดีก็ดีเหลือหลาย แต่บทจะโหดก็โหดได้ใจ
มาวันนี้
ม.ต้องนอนอยู่ในห้องรวมของโรงพยาบาล ด้วยบรรยากาศอันแสนหดหู่
ม.นอนอยู่ที่เตียงด้านในสุดของห้อง
ตั้งแต่หน้าประตูเดินเข้ามา สองข้างทางเต็มไปด้วยคนป่วยที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลยสักคน
หลายเตียงเป็นคนแก่ๆ หัวล้านที่นอนอยู่เฉยๆ เหมือนไม่รับรู้อะไร
บางเตียงที่ส่งเสียครืดคราด
มีอยู่หนึ่งเตียงที่ต้องใช้ท่อซึ่งต่อจากท่อลมโดยตรง ทุกครั้งที่เขาหายใจออก จะสังเกตเห็นไอน้ำออกมาพร้อมกับอากาศด้วยเสมอ
เมื่อถามได้ความว่าม.นอนอยู่ที่เตียงไหน
ผมทำได้ ผมอยากเดินหนีออกไปจากห้องทันที หนีกลับไปบ้าน
เพราะผมไม่อยากเห็นสภาพของม.ที่ผมได้มาเห็นในวันนี้เลย
จากชายวัยกลางคนร่างเล็กอายุย่าง 50 ที่ยังดูแข็งแรง
วันนี้เขาหัวล้าน เนื่องจากหมอต้องเจาะสมองเพื่อนำเนื้องอกไปตรวจ
ภายใต้ชุดสีฟ้าของโรงพยาบาล ผมสังเกตเห็นหน้าอกของม.กระเพื่อมขึ้นลง
ไม่เดาก็รู้ว่า ม.เหนื่อยแค่ไหนที่ต้องหายใจเอาอากาศเข้าไป
และสภาพที่เรียกว่า "ผอมติดกระดูก" จะต้องถูกห่อหุ้มเอาไว้ข้างในแน่นอน
สภาพร่างกายของม.เป็นถึงขนาดนั้น
แต่ม.ก็ยังพยายามพูดกับผม
(ลืมบอก ผมไปกับเพื่อนรุ่นเดียวกันเกือบครึ่งห้องครับ)
ความจริงม.พูดกับพวกผมไม่กี่คำ
ม.ยังจำผมและเพื่อนผมทุกคนได้
และยังทักเรื่องน้ำหนักผมอยู่เหมือนเช่นเคยทุกทีที่เจอกัน
แต่เมื่อม.พูดว่า...
"ม.จะรอพวกคุณนะ...แต่ไม่รู้ว่าม.จะมีวันนั้นรึเปล่า"
พอได้ฟังแล้วภาพเก่าๆ เมื่อครั้งม.ยังเดินได้ ยังด่าได้ มันก็ย้อนกลับเข้ามา
แล้วน้ำตาที่กลั้นเอาไว้มันก็ไหลออกมา
...
ในชีวิตคนๆ หนึ่งมีคุณครูได้หลายคน
ในแต่ละคนคงมีคุณครูในดวงใจอยู่ไม่กี่คน
ผมเองก็เช่นกัน
สำหรับผมแล้ว คุณครูสอนฟิสิกส์คนแรกและคนเดียวตอนม.ปลายของผม
คือม.พลกฤษณ์ คนที่ด่าได้เก่งและเจ็บแสบมากกว่าใคร
คนที่ให้การบ้านฟิสิกส์ครั้งเดียว 30 ข้อ
คนที่ออกข้อสอบโดยมีสไปเดอร์แมนเข้าไปอยู่ในนั้นด้วย
และเป็นคนที่ทำให้ผมวิจักษ์ในโลกของฟิสิกส์ และคณิตศาสตร์ และเป็นส่วนช่วยผลักดันให้ผมได้เข้าไปเรียนในคณะวิทยาศาสตร์
...
ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่ผมนับถือ ช่วยดลบันดาลให้คุณครูคนนี้หายจากโรคภัยโดยเร็วไวด้วยเถอะ
เพราะคนแรกๆ ที่ผมอยากใส่ชุดครุยสีน้ำเงินแถบส้มพร้อมใบปริญญาบัตรวิทยาศาสตร์บัณฑิตไปอวด ก็คือคุณครูของผม...คุณครูที่ชื่อว่า ม.พลกฤษณ์ จำหาญ
...
ปล1."ม." ย่อมาจาก "มาสเตอร์" เป็นคำที่ใช้เรียกนำหน้าชื่อครูผู้ชาย แต่เด็กเอกตราส่วนใหญ่จะออกเสียงควบเป็น /มาสเซอร์/ มากกว่า
ปล2.ไดอารี่นี้เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 23 มีนาคม แต่กว่าจะเขียนเสร็จก็กินเวลาเกือบ 1 วันพอดี เนื่องจากวันนี้มีสอบครับ ไม่อยากนอนดึก
ปล3.จะปิดเทอมแล้ว แต่ดูเหมือนไม่ได้ปิดเลย กิจกรรมช่วงปิดเทอมมากมายก่ายกอง
ปล4.เหลือวันจันทร์อีกวันเดียวกับภาษาอังกฤษ
ปล5."อำลาศาลายา 24" จันทร์นี้ 6 โมงถึงเที่ยงคืน ณ.ลาน SS
ปล6.อาทิตย์นี้นอนน้อยมาก ขอบตาดำปี๋เลย
ปล7.อ้อ 2 เมษานี้อย่าลืมไปเลือกสส. 19 เมษาอย่าลืมไปเลือกสว. นะครับ
ปล8.ง่วงชะมัด ไปละคร้าบบ 12/02/2006 วันพระแห่งความรักวันสำคัญที่จะมีขึ้นในอาทิตย์หน้า เป็นวันอะไร?
ถ้าเอาไปถามวัยรุ่นล่ะก็
เชื่อว่า 8 ใน 10 ต้องตอบว่า "วันวาเลนไทน์"
แล้ววันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสามที่ทุกคนเคยท่องจำขึ้นใจตอนเรียนสปช.ล่ะ หายไปไหน?
...
ในวันพรุ่งนี้ ได้เกิดเหตุการณ์สำคัญ 4 อย่างที่ไม่น่าเกดขึ้นได้ขึ้นพร้อมๆ กันในสมัยพุทธกาล
หรือที่เรียกกันว่า "จาตุรงคสันนิบาต"
พระสงฆ์หนึ่งพันสองร้อยห้าสิบรูปมาประชุมกันโดยมิได้นัดหมาย
ทั้งหมดล้วนเป็นพระสงฆ์ที่พระพุทธเจ้าทรงบวชให้ด้วยตนเอง
พระสงฆ์ทั้งหมดล้วนเป็นพระอรหันต์
และเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นในวันที่พระจันทร์เต็มดวงเป็นครั้งที่สามในรอบปีของปฏิทินทางจันทรคติ
...
ในวันนั้นพระพุทธเจ้าทงแสดงธรรมที่เรียกว่า "โอวาทปาติโมกข์"
เป็นหลักธรรมที่ถือเป็นหัวใจของพระพุทธศาสนา
นั่นคือ การไม่ทำบาป ทำแต่กุศลให้พร้อม และทำจิตใจให้ผ่องใส
หากสามารถทำได้ "นิพพาน" ก็จะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
...
พระพุทธเจ้าทรงแนะหลักธรรมที่จะพาสัตว์โลกไปสู่ความสุขสงบที่แท้จริง
ถ้าเรารักใครสักคน ย่อมมีความปรารถนาดีต่อคนผู้นั้น
งั้นมันคงจะไม่ผิดนัก
ที่ผมจะบอกว่าวันมาฆบูชา เป็นวันแห่งความรักทางพระพุทธศาสนา
...
แต่ปัจจุบันนี้ ความรู้เรื่องวันมาฆบูชา มีอยู่ในหนังสือเรียนตามหลักสูตรเท่านั้น
ในขณะที่วันวาเลนไทน์ กลับถูกพูดถึงบ่อยครั้งทั้งในรายการทีวี และวิทยุ
ยังไม่นับตามสถานที่ต่างๆ ทั่วประเทศที่วัยรุ่นชอบไป ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า ผับ บาร์
บรรดาภัตตาคารของโรงแรมชื่อดัง ต่างเข็นโปรโมชันออกมาต้อนรับวันวาเลนไทน์กันยกใหญ่
ทุกสถานที่ทุกหนทุกแห่งจัดงานต้อนรับวันแห่งความรัก หรือพูดให้ถูกคือวันที่นักบุญวาเลนไทน์ถูกประหารชีวิต
แต่ไม่เห็นสถานที่ที่วัยรุ่นชอบไปที่ไหนทำอะไรเพื่อวันมาฆบูชาบ้างเลย
...
พุทธศาสนิกชนวัยรุ่นทั่วไปต่างสนใจที่จะเสียตัวครั้งแรกในวันที่นักบุญวาเลนไทน์ตาย
แต่กลับไม่เคยสนใจที่จะปฏิบัติตนตามตัวอย่างของหน้าที่ชาวพุทธที่ดี ในวันมาฆบูชาเลย
...
วันนี้เรื่องอัพออกแนววิชาการเครียดๆ อีกแล้วเนอะ ถือซะว่าอัพให้เข้ากับการสอบปลายภาคที่กำลังจะใกล้เข้ามาละกัน
ไม่ได้อัพมาซะนาน เป็นอีกช่วงหนึ่งของชีวิตที่ปล่อยอะไรให้ผ่านไปอีกแล้ว
เดี๋ยววันไหนว่างๆ ซักวัน (ซึ่งพักนี้หาไม่ค่อยมี) จะมาเล่าความเป็นไปให้ฟังนะ 14/01/2006 "ลุ้น"ย้อนกลับไปเมื่อวันแรกพบ ตอน รวมพลคนสีน้ำเงิน
ช่วงเวลาบ่ายๆณ.หอประชุมอารีย์ โรงพยาบาลรามาธิบดี
เสียงเพลงเพลงหนึ่งก็ดังขึ้น เรียกได้ว่า เป็นเพลงที่สามารถสะกดอารมณ์ของคนทั้งหอประชุมได้อยู่หมัดเลยทีเดียว
"แอบลุ้นตั้งแต่วันที่ไม่รู้จัก
อยากทักเมื่อวันที่ได้เห็นหน้า
อยากพบ อยากคุย อยากสบสายตา
สรรหคำใดมาสื่อไมตรี"
แค่อินโทรและวรรคแรกของเพลงผ่านไป
นัยน์ตาของใครต่อใครหลายคนในห้องประชุมก็รื้นไปด้วยน้ำตาแล้วล่ะ
ความในใจของพี่ๆ ได้ส่งผ่านมาถึงเฟรชชี่อย่างพวกเราทุกคน ด้วยเพลงเพลงนี้
เพลงที่ผมเข้าใจแล้วว่า อาการ "ลุ้น" ของรุ่นพี่ มันเป็นอย่างไร
...
วันนี้มีการประชุมสรุปค่าย MAS Camp ครั้งที่ 17 ที่คณะวิทย์ พญาไท
คุยกันเรื่องความผิดพลาดต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเวลาค่าย
ทั้งเบื้องหน้า เบื้องหลัง และในทุกๆ กิจกรรม
และรวมถึงหาทางแก้ไขปัญหา เพื่องานครั้งต่อๆ ไปด้วย
การประชุมแบ่งออกเป็น 2 ช่วง...เช้ากับบ่าย
ช่วงเช้าคุยกันในงานเบื้องหลัง
เหรัญญิก พัสดุ สวัสดิการ สถานที่ ขนส่ง แสงเสียง พยาบาล และเบื้องหน้านิดๆ หน่อยๆ อย่างคอรัส และโฟโต้
ส่วนช่วงบ่ายก็คุยเรื่องเบื้องหน้ากันต่อ กิจกรรม พี่กลุ่ม ไทม์เมอร์ สันทนาการ
เรื่องที่จะคุยหมดแล้ว ก็มาสู่เรื่องเบ็ดเตล็ด
ช่วงนี้พี่ๆ ทั้งปี 2 ปี 3 ก็จะให้คำแนะนำในการทำค่ายครั้งต่อๆ ไป
รวมถึงบอกให้เตรียมหาคนที่จะไปต้อนรับน้องๆ ในวันสอบสัมภาษณ์+ตรวจร่างกาย
หาคนถ่ายรูปและคนวัดเสื้อกาวน์+เสื้อแสตนด์ในวันรายงานตัว
และสุดท้ายก็ฝากฝังให้ปี 1 ถ่ายทอดความเป็นศาลายาให้รุ่นน้องด้วย เหมือนที่รุ่นพี่ได้ถ่ายทอดมาให้
แล้วก็ปิดประชุม ถือเป็นการปิดค่ายวิทย์ครั้งที่ 17 อย่างสมบูรณ์
...
ขากลับ เดินกลับกับเพื่อนอีก 2 คน โดยเดินผ่านถนนโยธีไปอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ
ถือเป็นระยะทางที่ไม่ใกล้ แต่ก็ไม่ไกล
เดินคุยกันไปตลอดทาง จนกระทั่งมีคนๆ นึงพูดขึ้นว่า
"จะขึ้นปี 2 แล้วเนอะ เรายังจำวันที่เราไปตรวจร่างกายที่ศิริราชได้อยู่เลย"
นั่นสิ ผมยังจำวันที่ตื่นขึ้นมาตอนเช้ามืด เพื่อเช็คผลสอบรับตรง
Walk Rally ตรวจร่างกายที่แสนจะวุ่นวายที่ศิริราช
การสัมภาษณ์ที่พญาไทอันน่าตื่นเต้น
ผมยังจำมันได้ติดตา เหมือนว่ามันเพิ่งผ่านมาไม่กี่วันมานี้นี่เอง
ทั้งๆ ที่อีกไม่กี่วัน ผมก็จะมีรุ่นน้อง มีน้องรหัสกะเค้ามั่งแล้วเหมือนกัน
...
ผมลุ้น...ว่าน้องรหัสคนนี้จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย (หรือไม่สามารถระบุเพศได้)
ผมลุ้น...ว่าน้องรหัสคนนี้เขาชอบกินอะไร (จะได้ซื้อของไปเทคได้ถูกใจ)
ผมลุ้น...ว่าน้องรหัสคนนี้เขาจะไม่ซิ่ว ไม่ลาออกไปไหน
ผมลุ้น...ว่าผมจะทำตัวเป็นพี่รหัสได้ดีแค่ไหน
ถึงตอนนี้ ผมเข้าใจความรู้สึกของพี่ เวลาที่พี่เค้าร้องเพลง "ลุ้น" แล้ว
ผมเชื่อว่า รุ่นพี่ทุกคน เมื่อถึงเวลาแบบนี้ของทุกปี
ก็คงลุ้นกันจนตัวโก่ง...ไม่แพ้กัน
...
พอมาถึงตอนนี้ ก็ถึงคิวที่ของผมที่จะ "ลุ้น" บ้างแล้ว
ปล1.จะมีน้องแล้ว...ดีใจมั่คมาก :)
ปล2.อยากเห็นหน้าน้องรหัสเร็วๆ จัง
ลุ้น Artist: ศุ บุญเลี้ยง
แอบลุ้นตั้งแต่วันที่ไม่รู้จัก
* คนดีมาเป็นขวัญใจของพี่
** ผูกพันดังสายไหมในโรตี
ซ้ำ *, **
ต่างเป็นมิ่งขวัญซึ่งกันและกันและ...ตลอดไป 13/01/2006 Personality Quizesตามอ่าน Space ของนินนาทได้พักใหญ่ละ เห็นว่าหนุกดี เลยลองเอามาลง...
What Type of Killer Am I?
What Do I Need In My Life
What Is My Element
What Wise Quote Fit Me?
ถ้าว่างๆ ก็ลองเล่นดูนะครับ 11/01/2006 จิตตกเค้าเรียกอาการอย่างงี้ว่าจิตตกป่าวหว่า? รู้สึกเบื่อๆ เซ็งๆ ยังไงไม่รู้สิ เป็นมาตั้งหลายวันแล้ว ปกติจะมองโลกในแง่ดีตลอด แต่เดี๋ยวนี้มองอะไรชอบติดลบและมีอคติอยู่เรื่อยเลย วันนี้ขอบ่นๆ ซักวันละกัน
...
จริงๆ ตั้งแต่เข้ามาเรียนที่ศาลายา มันก็จะมีช่วงเวลาจิตตก หรือช่วงเวลาที่ทำให้ยิ้มยากอยู่เรื่อยๆ ขอระบายสาเหตุที่ทำให้จิตตกหน่อยละกัน... ครั้งแรก...เป็นเพราะมีปัญหากับเพื่อน ก็เพราะความงี่เง่าและนิสัยไม่ดีที่ติดตัวมา นั่นคือการพูดโดยไม่ยั้งคิด ไปบอกข้อมูลส่วนตัวของเพื่อน (หอพัก บ้านเกิด ฯลฯ) ให้กับอาจารย์ที่ชอบเอาข้อมูลพวกนี้มาแซวในห้องเรียน (SCMU คงรู้นะใคร) พอเพื่อนคนนั้นรู้เหรอ? มันก็ไม่พูดกับเรา ทำเหมือนกับเราไม่มีตัวตนซะงั้น! แล้วเราก็คิดไปว่า มันคงโกรธ พอคิดอย่างนั้นก็เลยเริ่มตีตัวออกห่างจากมันซะเลย ผ่านไปเกือบเดือนด้วยอาการจิตตก ก็กลัวว่าจะเสียเพื่อนไปนี่นา เป็นคนแรกที่ชวนเราไปนั่งกินข้าวด้วยกัน ได้อยู่กลุ่มค่ายเสริมเดียวกัน รับน้องใหญ่กลุ่มเดียวกัน จนในที่สุดก็ทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไปคุย แล้วมันก็บอกว่าไม่มีอะไร แกล้งเราเล่นเฉยๆ >.< ทำกันได้...คนเรา
...
อาการจิตตกครั้งต่อมาเกิดจากความผิดหวังเกี่ยวกับการเลือกเรียนวิชา Chorus ในมหาลัย Chorus เป็นวิชาเลือกเสรีครับ แต่เนื่องด้วยเหตุผลที่ผมกำลังจะสาธยายต่อไปนี้ ทำให้ Chorus เป็นวิชาเลือกเสรีที่ไม่สามารถเลือกได้ เป็นแค่วิชาที่พิมพ์อยู่ในคู่มือนักศึกษาให้เปลืองน้ำหมึกเล่นๆ ไปงั้นเอง
คืองี้ครับ เทอมแรกลงอะไรเพิ่มไม่ได้เลย เทอมนี้ลง Chorus เพิ่มไม่ได้ เพราะข้อ 5 จะเอา Chorus ไปแทนวิชาเลือกอื่นๆ ไม่ได้ เพราะข้อ 3 จะเรียน Chorus ตอนปีหลังๆ หรือเรียน Chorus ก่อนแล้วเรียนวิชาอื่นปีหลังๆ ไม่ได้ (ความจริงทำได้ครับ แต่เหนื่อย) เพราะข้อ 6 และเพราะข้อ 1 กับ ข้อ 2 ทำให้ไม่ค่อยมีพลังเสียงมากพอที่จะไปเปลี่ยนแปลงกฎระเบียบใดๆ ได้ ผมเพิ่งรู้ถึงความจริงก็เมื่อตอนที่พี่ฝ่ายการศึกษาเค้าอธิบายให้ฟัง ยัง...ยังซ้ำเติมกันไม่พอครับ อีกไม่กี่วันต่อมาหลังจากรู้ความจริง ก็มีประกาศแปะที่หน้าห้องฝ่ายการศึกษา บอกว่านศ.วิศวะคนใดสนใจเรียน Chorus ให้ไปลงทะเบียนได้ที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ จิตตกในกรณีนี้รุนแรงมาก เพราะถึงขั้นคิดจะซิ่วไปจุฬาเลยทีเดียว
(คิดตั้งแต่ติดรับตรงแล้วล่ะว่า จะเลือกอะไรดีระหว่าง CU Chorus กับคณะวิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุดของประเทศไทย) ...
จิตตกครั้งล่าสุดและยังมีผลมาถึงปัจจุบัน คือวิชาที่มีชื่อว่า Integrated Humanities (มนุษยศาสตร์บูรณาการ) คนที่ได้เรียนกับอ.วารีญาจะรู้ดีว่ามันเป็นยังไง พรุ่งนี้ SC ปี 1 ต้องจัดนิทรรศการมนุษยศาสตร์บูรณาการครับ คงไม่มีใครว่าอะไรเลย ถ้าอ.เค้าไม่สั่งงานเมื่อวันพฤหัสที่แล้ว คืออาทิตย์ที่แล้วก็วุ่นๆ กับงาน Thanks กันทั้งคณะ สรุปคือกว่าจะประชุมงานกันจริงๆ ก็คือเมื่อวันจันทร์นี่เอง
เลยเกิดคำถามขึ้นมาว่า..."ทำไมต้องเรียน Humanฯ ด้วยว้า~"
...
แต่ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวสักพักก็คงกลับมาเริ่งร่าท้าชั้นไขมันได้เหมือนเดิมเองล่ะน่า... 03/01/2006 Noel ปาฏิหาริย์ฝัน วันคืนหนาวถ้าเอ่ยถึงคืนวันคริสต์มาสอีฟ
สิ่งแรกๆ ที่ทุกคนนึกถึง
ก็คงไม่หนีพ้น ต้นสน Ever Green สีเขียวต้นใหญ่ประดับประดาไปด้วยของประดับมากมาย
ร้านค้า โรงแรม และบ้านเรือนที่เต็มไปด้วยไฟฉลอง ต้นคริสต์มาส และพวงหรีด
เพลง Carol เพราะๆ มากมาย
ไก่งวง งานเลี้ยงสังสรรค์ และกล่องของขวัญสีแดงสีเขียวละลานตา
อากาศหนาว หิมะ และความสนุกสนานรื่นเริง
ทุกๆ คนล้วนมีความสุขท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่น
แต่ไม่แคล้วก็ยังมีบางคนที่ไม่รู้สึกสนุกไปกับเทศกาลนี้
แม่ม่ายวัย 40 กว่าปีที่ห่วงคนอื่นจนลึมนึกถึงตัวเองกับแม่ที่เป็นโรคอัลไซม์เมอร์
ชายผู้ซึ่งนอนเฝ้าเตียงคนไข้อันโดดเดี่ยว
ตำรวจหนุ่มขี้หึงหวงที่เพิ่งทะเลาะกับคู่หมั้นสาวและเรื่องวุ่นๆ ของตาแก่ที่แอบปิ๊งเขา
ชายหนุ่มผู้ซึ่งยอมให้ข้อมือของตัวเองโดนหักในวันคริสต์มาสอีฟ
จะมีปาฏิหาริย์ใดๆ เกิดขึ้นในคืนคริสต์มาสอีฟหรือไม่?
แล้วบทสรุปจะมุ่งไปในทิศทางใด?
...
หากคุณยังจำเรื่องราวความรักในรูปแบบต่างๆ กัน 5 รูปแบบในภาพยนตร์เรื่อง Love Actually ได้ และยังจดจำถึงความรู้สึก "อิ่ม" หลังจากเดินออกจากโรงหนังได้ล่ะก็
ผมตั้งใจจะบอกคุณว่า Noel ก็เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่สามารถให้คุณกลับมารู้สึกแบบนั้นได้อีกครั้งในวันคริสต์มาส
แต่ด้วยการดำเนินเรื่องที่ต่างออกไป
Noel นั้นเครียดกว่า เศร้ากว่า และเป็น Drama มากกว่า
เรื่องราวทั้งหมดใน Noel
เกิดขึ้นและจบลงภายในช่วงเวลาเย็นของวันที่ 24 จนถึงเช้าของวันที่ 25 ธันวาคม
โดยปกติแล้วมันคือช่วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลองกันภายในครอบครัวและหมู่เพื่อนฝูง
แต่สำหรับตัวละครหลักในเรื่องนี้
อาจจะพูดได้ว่านี่เป็นคริสต์มาสที่เลวร้ายที่สุดของพวกเขา
และในช่วงเวลานี้ ที่ทุกชีวิตและความรู้สึก ต่างปรารถนาว่า...จะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นกับตนเอง
...
สำหรับผม ผมว่า Noel เป็นหนังรักที่สามารถเข้าไปดูคนเดียวได้โดยไม่รู้สึกเหงา
ด้วยอารมณ์ในหนังทั้งสุข เศร้า เหงา รัก และมุขตลกนิดๆ พร้อมด้วยการหักมุมหน่อยๆ เกือบตลอดทั้งเรื่อง
จึงอาจเรียกได้ว่า Noel...เป็นอีกหนึ่งหนังดี ที่มีโรงฉายน้อยอีกเรื่องหนึ่ง
ถ้าอยากเสพหนังสักเรื่องที่ดูง่ายๆ อิ่มๆ รับกับเทศกาลแห่งความสุขที่เพิ่งผ่านพ้นไป
Noel...ก็เป็นหนังอีกเรื่องที่คุณไม่ควรพลาด
...
ปล1.ผมขอเตือนเอาไว้ก่อนว่า คุณอาจจะต้องหลั่งน้ำตาให้กับหนังเรื่องนี้โดยไม่รู้ตัว
ปล2.Noel เป็นคำใช้เรียกช่วงเวลาของคริสต์มาส (24 ธันวาคม - 6 มกราคม) เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองการเกิดของพระเยซู รากศัพท์มาจากภาษาละติน และ Noel ในภาษาฝรั่งเศสยังหมายถึง Christmas ในภาษาอังกฤษอีกด้วย 29/12/2005 Punishment1 ปีสึนามีเพิ่งผ่านไปหยกๆ รายงานข่าวในช่วง 2-3 วันหลังจากนั้น บอกว่าได้พบผู้เสียชีวิตมากขึ้นเรื่อยๆ กรมอุตุนิยมวิทยาถูกเพ่งเลงอันเนื่องมาจากความล่าช้าในการเตือนภัย แต่ในความเป็นจริง จำนวนผู้เสียชีวิตและสิ่งปลูกสร้างที่พังทลายจะน้อยลงกว่านี้มาก ... ป่าชายเลน (Mangrove Forest) เป็นสังคม (Community) ของพืชจำพวกไม้ยืนต้น (Tree) หรือไม้พุ่ม (Shrub) ที่ขึ้นอยู่ตามปากแม่น้ำ (Estuary) ปากอ่าวหรือชายฝั่งทะเลในระดับที่น้ำทะเลสามารถท่วมถึงในเวลาที่น้ำขึ้นสูงสุด โดยมีพรรณไม้เด่น คือไม้สกุลโกงกาง (Rhizophora) ไม่ว่าจะเป็นการเผาป่าชายเลนเพื่อเอาพื้นที่ไปทำนากุ้ง เอาไปทำรีสอร์ท บังกะโลหรือโรงแรม และนำไปปลูกสร้างบ้านเรือน หรือด้วยคุณสมบัติพิเศษของไม้โกงกางที่สามารถนำไปทำถ่านชั้นเยี่ยมได้ จึงไม่น่าแปลกใจเลยว่าสภาพการณ์ของป่าชายเลนของประเทศเข้าขั้นวิกฤต ... ดังจะเห็นได้จากรายการข่าวที่นำเสนอภาพถ่ายดาวเทียมซึ่งแสดงให้เห็นว่าสิ่งปลูกสร้างของมนุษย์ “ราบเป็นหน้ากลอง” เมื่อเกิดสึนามิ แปลกใจไหม? ที่สิ่งปลูกสร้างอันน่าภาคภูมิใจของสถาปนิกและวิศวกร ในด้านความแข็งแกร่ง เทียบไม่ได้เลยกับผลงานของธรรมชาติที่ผ่านการวิวัฒน์และการคัดเลือกตามธรรมชาติมาเป็นเวลาหลายล้านปี ...ป่าคอนกรีตของมนุษย์พังยับ ...มิหนำซ้ำ ปฏิกูลและมูลฝอยของมนุษย์ที่ถูกพัดพาลงทะเล ยังไปสร้างความเสียหายกับระบบนิเวศชายฝั่งน้ำตื้น จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เราจะเห็นสภาพ “ราบเป็นหน้ากลอง” ของอาคารน้อยใหญ่ และซากแห่งอารยธรรมลอยเต็มทะเลอันดามัน ก็ในเมื่อครั้งหนึ่ง พื้นที่แถบนั้นเคยเป็นป่าชายเลนอันอุดมสมบูรณ์มาก่อน ... มนุษย์ต้องไม่อยู่เหนือธรรมชาติ
ปล.ออกแนววิชาการจัง - -" 26/12/2005 Alien Species การรุกรานของชนิดพันธุ์ต่างถิ่นถ้าพูดถึงคำว่า Alien เพื่อนๆ คงจะนึกถึงหนังจากฮอลลีวู้ดที่มักจะมีมนุษย์ต่างดาวตัวร้ายคอยจ้องจะมาทำลายเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่บ่อยๆ อย่างล่าสุดคงหนีไม่พ้นเรื่อง War of the World หรือถ้าย้อนหลังไปซักหน่อยก็จะเป็น Starship Troopers, ID4 และ Mars Attack บางคนอาจจะนึกไปถึงหนังแนว Sci-fi Action ฮาๆ อย่าง Men in Black ทั้ง 2 ภาค ที่ดูแล้วอดคิดไม่ได้ว่าไอ้เมทเราคนนี้มันมาจากดาวเสาร์รึเปล่า หรืออาจารย์สอนเคมีคนนี้เค้าต้องมาจากดวงจันทร์แน่ๆ เพราะออกข้อสอบผิดแผกแปลกไปจากอาจารย์ชาวโลกคนอื่น บางคนที่จำความได้ก็น่าจะยังไม่ลืมมิตรภาพระหว่างเด็กชายคนหนึ่งกับมนุษย์ต่างดาวและฉากขี่จักรยานผ่านดวงจันทร์เต็มดวงจากภาพยนตร์เรื่อง E.T เพื่อนๆ หลายคนคงนึกสงสัยแล้วใช่ไหมครับว่าทำไมในบทความชีววิทยาถึงใช้ Alien เป็นชื่อเด่นหราขนาดนี้ ถ้าอยากรู้แล้วล่ะก็ ติดตามอ่านวรรคต่อไปได้เลยครับ ชนิดพันธุ์ต่างถิ่น (Alien Species) หมายถึงชนิดพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยอาศัยอยู่ระบบนิเวศนั้นแต่เดิม แล้วถูกนำพาเข้ามาโดยการอพยพ ติดมากับคน เครื่องบินหรืออาจถูกพายุพัดมา พวกเอเลียนแตกต่างจากนกอพยพตรงที่นกพวกนั้นมาอาศัยอยู่พักหนึ่งแล้วก็กลับไปตามธรรมชาติ แต่พวกเอเลียนจะมาอยู่แล้วอยู่เลย ปกติสิ่งมีชีวิตสามารถเคลื่อนย้ายหรือแพร่กระจายในธรรมชาติได้อยู่แล้ว แต่เป็นกระบวนการที่ค่อยเป็นค่อยไป และมีการคัดเลือกทางธรรมชาติคอยคัดสรรและปรับปรุงระบบนิเวศให้สมดุล แต่ในโลกยุคโลกาภิวัฒน์ที่การคมนาคมมีทั้งเรือเดินสมุทร เครื่องบิน หรือแม้แต่ถนนและทางรถไฟที่เชื่อมต่อระหว่างประเทศ ประกอบระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมที่มุ่งเน้นผลกำไร ทำให้ชนิดพันธุ์ต่างๆ แพร่กระจายอย่างรวดเร็วกว้างขวางไปทั่วโลก เป็นผลให้ระบบนิเวศน์ดั้งเดิมที่ผ่านการวิวัฒนาการมายาวนานต้องเผชิญหน้ากับพืชและสัตว์ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ชนิดพันธุ์ต่างถิ่นนี้บางชนิดไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ได้และต้องสูญพันธุ์ไป บางชนิดก็สามารถปรับตัวและอยู่ร่วมกับระบบนิเวศน์นั้นๆ ได้อย่างไม่รบกวนสมดุล แต่บางจำพวกนอกจากปรับตัวเข้ากับถิ่นใหม่ได้ดีแล้ว ยังพัฒนาจนกลายเป็นสายพันธุ์ที่ก้าวร้าว เนื่องจากพวกมันแข็งแรงหรือดุร้าย แพร่พันธุ์ได้รวดเร็ว แก่งแย่งอาหารเก่งกว่า และยังไม่มีศัตรูตามธรรมชาติในท้องถิ่นเดิมมาควบคุมจำนวนประชากร ชนิดพันธุ์พวกนี้เราเรียกว่าชนิดพันธุ์ต่างถิ่นที่รุกราน (Invasive Alien Species) สำหรับประเทศไทยเองก็มีชนิดพันธุ์ต่างถิ่นอยู่เป็นจำนวนมาก บางชนิดอาศัยมาเนิ่นนานจนคนส่วนมากนึกว่าเป็นพืชพันธุ์พื้นเมืองไปเสียแล้ว บางชนิดก็เป็นพืชและสัตว์เศรษฐกิจที่สำคัญ แต่บางชนิดกลายเป็นผู้รุกรานสร้างปัญหาและความเสียหายอย่างมาก เรามาดูกันซิว่า อะไรบ้างที่ถือเป็นพันธุ์ต่างชนิดที่รุกรานในประเทศไทย ผมพนันว่าบางชนิดเพื่อนๆ อาจจะนึกไม่ถึงเลยด้วยซ้ำว่ามันเป็น สิ่งมีชีวิตชนิดแรกที่จะพามาแนะนำก็คือผักตบชวาครับ (ใช่แล้ว ผักตบชวาที่เป็นวัชพืชน้ำสีเขียวๆ ที่ลอยคออยู่ตามแหล่งน้ำทั่วประเทศนั่นแหล่ะครับ) เดิมทีผักตบชวามีถิ่นกำเนิดที่ทวีปอเมริกาใต้ แต่มันไม่ได้ก่อปัญหาใดๆ เพราะมีศัตรูธรรมชาติเช่นแมลงและโรคพืชคอยควบคุมการระบาด เมื่อถูกนำมาสู่ถิ่นใหม่ จึงมีการระบาดอย่างรุนแรง
24/12/2005 music & i : the parallelเมื่อวานได้มีโอกาสไปร่วมฉลองพิธีมงคลสมรสที่โรงแรมดังย่านถนนวิทยุ
เป็นโต๊ะจีน แต่ออกจากบ้านเช้ามาก (17.30) เพราะเผื่อรถติด
ไปถึงงานก็หกโมงเย็นนิดหน่อย จึงยังไม่มีคนมากนัก
พอเดินพ้นประตูเข้าไป ทางซ้ายมือก็สังเกตเห็นวงดนตรี
ปกติวงที่เล่นในงานแต่งมีแค่เครื่องสาย อย่างมากก็มีเปียโนมาแจมด้วย
แต่ที่งานนี้ นอกจากจะมี Violin 2 ตัว Viola 1 ตัว Cello 1 ตัว Double Bass 1 ตัว และ Grand Piano 1 หลัง
แล้วยังจะมี Woodwinds เพิ่มมาอีก 2 ชิ้น อันได้แก่ Clarinet และเครื่องดนตรีที่ผมชอบเสียงของมันมากที่สุด...Flute
ผมถือวิสาสะพาแม่มานั่งที่โต๊ะที่ตั้งอยู่เยื้องๆ วงดนตรีไปหน่อย
พาแม่มานั่งเรียบร้อย นักดนตรีกำลังเตรียมเครื่องดนตรีและจูนเสียงกัน
แม่ก็พูดอะไรซักอย่างเกี่ยวกับดนตรีขึ้นมา
และเห็นว่าแม่กำลังอารมณ์ดีๆ เลยพูดขึ้นมาว่า
"แม่ ลูกอยากเรียนดนตรี"
"ไม่ได้! รอเรียนให้จบปริญญาตรีก่อน แล้วจะเรียนค่อยว่ากัน ลูกไม่ได้เรียนเพื่อเอาไปหาตัง จะเรียนเมื่อไหร่ก็เรียนได้"
ผมเงียบไป
แล้วก็จมดิ่งสู่ห้วงความคิดตัวเองอีกครั้ง...
...
เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่คุยกับแม่เรื่องดนตรี แล้วก็โดนปฏิเสธ
เมื่อก่อนแม่ชอบเอาลูกแม่ไปเปรียบเปรยกับลูกคนอื่น
ตอนนี้ก็เลยคิดอยากจะเอาแม่ตัวเองไปเปรียบกับแม่คนอื่นดูมั่ง
คงจะดีไม่น้อย ถ้าแม่เป็นอย่างแม่ภัคกับแม่แก้ว
อาจจะเป็นเพราะหลายๆ เหตุผล
แต่ที่สำคัญคือคุณแม่ของทั้งคู่ ยอมลงทุนเรื่องการเรียนดนตรีให้
ก็รู้ว่ามันไม่สมควร แต่มันก็อดคิดน้อยใจไม่ได้ว่าทำไมชาตินี้ถึงเกิดมาไม่มีบุญวาสนาที่จะได้เรียนดนตรี ได้เป็นเจ้าของเครื่องดนตรีอย่างใครเขา
...
ผมคงได้แต่มองดูและฟังมันอย่างห่างๆ แบบนี้ไปเรื่อยๆ
ไม่มีโอกาสได้ไปสัมผัสกับมันอย่างลึกซึ้ง
ไม่มีโอกาสได้แสดงสิ่งที่อยู่ในบรรทัดห้าเส้นให้คนอื่นฟัง
ไม่มีโอกาสได้จับต้องเครื่องดนตรีที่ชอบ
คงจะไม่มีวันที่ทางเดินชีวิตของผมจะไปตัดกับดนตรีอย่างจริงๆ จังๆ
ก็เหมือนกับเส้นขนานสองเส้น ที่อยู่ใกล้กัน มองหากันและกันได้ตลอด
แต่ไม่มีวันบรรจบกันได้เลย
...
ไม่นาน...ความคิดทั้งหมดทั้งปวง
ก็ไปกระตุ้นให้ต่อมน้ำตา ให้ทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง
...
ก็เข้าใจว่าไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องนัก
แต่มันต้องทำบุญด้วยอะไรเหรอ
เผื่อชาติหน้าได้เกิดมาเป็นมนุษย์อีก จะได้มีโอกาสเข้าไปทำความรู้จักกับดนตรีให้มากกว่านี้
ปล.รู้แล้วล่ะว่าคืนนี้จะเขียนอะไรใส่ในถุงเท้าดี
22/12/2005 When Christmas Comes to Townพวกคุณ...เป็นคนที่ต้องเห็นก่อนจึงจะเชื่อ
หรือเชื่อโดยที่ไม่เห็น? ...
และแล้ว บรรยากาศของความสนุกสนานและความรื่นเริง
บรรยากาศของความรักของพระเจ้าที่มีให้แก่มนุษย์ บรรยากาศของความหนาวเย็นที่นานๆ คนกรุงจะได้มีโอกาสสัมผัส บรรยากาศของคริสต์มาส ก็มาถึงอีกครั้ง และเมื่อคิดถึงคริสต์มาส
นอกจากจะมีต้นสน Ever Green เกล็ดหิมะ ทูตสววรค์ เสียงกระดิ่ง กล่องของขวัญ และดาวใหญ่ยักษ์ที่อยู่บนยอดต้นสนแล้ว คริสต์มาสของเด็กๆ ทั่วโลกคงจะสนุกน้อยลงไปเยอะเลย ถ้าไม่มีเขา...ซานตา คลอส ...
เรื่องเล่าของซานตา คลอสขี่กวางเรนเดียร์
ก็คงหนีไม่พ้นจัดเป็นตำนานพื้นบ้าน หรือที่ฝรั่งเขาเรียกกันว่า Fairy Tale เหตุและผลหลักๆ ก็คือชักจูงให้เด็กๆ ทำตัวเป็นเด็กดี เพื่อที่ว่าทุกๆ คริสต์มาสจะได้มีกล่องของขวัญสำหรับเขาวางอยู่ใต้ต้นคริสต์มาส ซานตา คลอส ต้องขี่กวางเรนเดียร์ ปีนลงปล่องไฟ วางกล่องของขวัญ ดื่มนม กินคุ้กกี้ และจากไป
เป็นจำนวนนับล้านๆ ครั้ง ใน 1 คืน ผมเคยได้รับฟอร์เวิร์ดเมล์ ฉบับหนึ่ง ซึ่งใช้วิทยาศาสตร์วิเคราะห์พฤติกรรมของซานตา คลอสอย่างถึงพริกถึงขิง ถึงแม้จะเป็นฟอร์เวิร์ดเมล์ แต่ข้อมูลในนั้นก็น่าสนใจไม่หยอก สรุปโดยรวบรัด...ซานตา คลอส ไม่มีทางมีตัวตนจริงๆ ไปได้หรอก ...
ตอนเด็กๆ ผมจะเขียนสิ่งที่อยากได้ลงในกระดาษ
ซึ่งก็ไม่พ้นรถวิทยุบังคับ หรือหุ่นยนต์ ใส่ในถุงเท้า แล้วแขวนไว้กับที่หมุนหน้าต่างในคืนวันคริสมาสต์อีฟ แล้วก็ตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมๆ กับความว่างปล่าวของถุงเท้าข้างนั้น ถึงแม้จะไม่เคยได้ของจากซานตาเลย แต่ก็ทำเกือบทุกปี พอขึ้นม.ต้น ก็ไม่เคยทำอีกเลย
แล้วเมื่อโตขึ้น ก็ได้รับรู้โลกแห่งความจริงมากขึ้น ความเชื่อเรื่องการมีอยู่ของซานตา ก็หมดไปพร้อมๆ กับการเจริญเติบโต ...
นักวิทยาศาสตร์มักไม่เชื่ออะไรที่เป็นไปไม่ได้ในทางทฤษฎี
ผมก็เช่นเดียวกัน การมองโลกในแบบวิทยาศาสตร์ มักจะเป็นโลกที่เต็มไปด้วยคำว่า ทำไม และ อย่างไร ผิดกันโดยสิ้นเชิงกับในโลกแห่งจินตนาการ ซึ่งไร้ขีดจำกัดในการมอง เพื่อนผมคนหนึ่ง สามารถสรุปได้เลยว่า
"ความคิดถึงเดินทางได้ไวกว่าแสง" และยังอุตริคิดจะมองหาพระจันทร์เวลากลางวัน แต่เธอก็ยังมีความสุขดีอยู่จนทุกวันนี้ (ถึงแม้ตัวจะเตี้ยม่อต้อ อ้วนเผละ และผมเป็นสังกะตังไปบ้างก็ตาม) หลายครั้งที่ผมก็พาตัวเองหลุดออกจากโลกแห่งเหตุและผล
กลับไปสู่โลกของจินตนาการที่เคยอาศัยอยู่เมื่อครั้งกระนู้น อย่างน้อยก็เพื่อปรับจิตให้พร้อมรับกับอะไรหลายๆ อย่างที่กำลังจะเกิด หรือเกิดขึ้นไปแล้ว
...
ในมุมมองของนักวิทยาศาสตร์...
ค่อนข้างร้ายแรงทีเดียว สำหรับการเชื่อในสิ่งที่ยังไม่เห็น แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้วมีความสุขและไม่ทำให้ใครเดือดร้อน ก็คงจะไม่เป็นไรมั้ง ...
ว่าแต่...ปีนี้จะขออะไรจากลุงซานตาดีน้อ!
|
|
|